บทที่ 687 อำลาอาจารย์เสิน
“เรื่องนี้หรือ…เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ” จูซื่อถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้พี่สามยังไม่มีความคิดจะแต่งงานใหม่ วันหน้าซื่อเป่าก็คงได้ดูแลเขาตอนแก่เฒ่า แต่ถ้าเขาแต่งงานใหม่ก็ต้องเปลี่ยนแผนกันแล้ว”
ฉับพลันนั้น หลี่ซื่อก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีเช่นกัน
ถ้าจูซานไม่ได้แต่งงานใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างของพี่สามก็จะเป็นของซื่อเป่า แบบนั้นย่อมไม่มีปัญหา
แต่ถ้าพี่สามแต่งงานใหม่และมีลูกในภายหลัง แล้วซื่อเป่าที่น่าสงสารจะทำอย่างไรเล่า?
ชั่วขณะนั้น หลี่ซื่อก็นึกสงสารซื่อเป่าขึ้นมา
ถึงซื่อเป่าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของนาง แต่ก็เป็นคนที่นางเลี้ยงดูมาจนโต นางย่อมไม่หวังให้เด็กคนนี้ได้รับความไม่เป็นธรรม
“เรื่องนี้เจ้าต้องคุยกับพี่สามให้ดีนะ ถ้าคิดจะแต่งงานใหม่อีกครั้งจริง ๆ ก็ต้องจัดการเรื่องของซื่อเป่าเอาไว้ล่วงหน้า” หลี่ซื่อกล่าวว่า “เฮ้อ…เห็นที ต่อไปข้าต้องเอ็นดูซื่อเป่าให้มากกว่าเดิมเสียแล้ว วันเวลาที่ยากลำบากยังรอเขาอยู่”
แน่นอน นางยังไม่ลืมพูดถึงเรื่อง ‘ข้อตกลง’ ของวันนี้
นางถามจูซื่อว่ามีเรื่องปิดบังนางใช่หรือไม่ เพราะนางเห็นเขากับพี่น้องคนอื่นซุบซิบกัน ทั้งยังรั้งจูชีเอาไว้
“แค่กแค่ก! เจ้ารู้ไว้แค่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราก็พอแล้ว” จูซื่อไม่เหมือนจูอู่ที่สามารถควบคุมภรรยาของตัวเองได้ เขาจึงร้อนตัวอยู่บ้าง
แต่เรื่องนี้ไม่อาจเอามาพูดกับภรรยาของเขาได้จริง ๆ
หลี่ซื่อเหล่มอง
