่างเธอมีความรู้สึกน่าพิศวงกระจายอยู่ ดึงดูดให้ผู้คนต่างคันหัวจิตหัวใจ จนอยากจะเชยชมใบหน้างดงาม แต่กลับไม่อาจเหลือบมองใบหน้าใต้ผ้าคลุมนั้นได้
ชุดสีแดงสวมอยู่บนร่างเธอ ช่างทรงเสน่ห์น่ามอง และเป็นการโพนทะนาถึงความเอาแต่ใจ โดยเฉพาะกลิ่นอายแสนเย่อหยิ่งราวกับเหมยแดงกลางหิมะที่กระจายอยู่บนร่างเธอ ไม่บอบบางเหมือนหญิงสาวชาววัง แต่กลับเป็นกลิ่นอายอันทรงเกียรติที่มักจะเกิดมาพร้อมผู้เหนือกว่า
เมื่อเห็นสาวงามชุดแดงตรงหน้า กวนสีหลิ่นก็พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน รู้สึกแค่ว่าน้องสาวตัวน้อยของเขางดงามอย่างน่าเหลือเชื่อ…
พอเห็นเส้นผมอ่อนนุ่มสีหมึกที่สยายไปด้านหลัง ใช้เพียงสายริบบิ้นสีแดงผูกไว้หลวมๆ บริเวณข้างแก้มมีเส้นผมสองเส้นลู่ลงมา ยิ่งเสริมให้เธอสวยงามชวนมอง ตอนนี้ดวงตาคู่นั้นที่ปรากฏอยู่เบื้องนอกผ้าคลุมหน้าสีแดงกำลังหรี่ลงยิ้มครึ่งหนึ่ง หว่างคิ้วเธอมีความมั่นใจและเปิดเผยกระจายออกมา…
ตัวเธอแบบนี้ ทำให้เขายากที่จะคิดจริงๆ ว่าเธอกับขอทานน้อยเนื้อตัวสกปรกคนก่อนหน้าเป็นคนคนเดียวกัน
“เสี่ยวจิ่ว เจ้างดงามมาก เทพธิดายังงามไม่เท่าเจ้าเลย เหอะๆๆ…”
ปากเขาฉีกยิ้มซื่อ พอคิดว่าสาวน้อยที่หน้าตางดงามเช่นนี้เป็นน้องสาวเขา ทันใดนั้นในใจเขาก็มีความรู้สึกภูมิใจอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ผุดขึ้นมา
“ไปกันเถอะ!” เธอยิ้มอยู่เบาๆ พอเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าผู้หญิง เธอก็อารมณ์ดีไม่เลวเลย ก่อนจะขยับก้าวเดินลงไปด้านล่างตึก
“อ้อ ได้ๆ”
เขา
