บทที่ 683 เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอะไรกันแน่?
“แต่คนอื่นไม่รู้นี่นา” ต้าเป่าอธิบาย “คนอื่นแค่ได้ยินว่าท่านแม่ไม่อยากรักษาบาดแผลให้ข้า ก็คิดไปว่าท่านพ่อท่านแม่ไม่ต้องการข้าอีกแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าท่านแม่แค่เสียดายเงิน ไม่ได้ไม่ต้องการข้าอีก ถึงตอนที่พวกเราไปเรียนหนังสือในตำบลก็คงจะไปอธิบายให้พวกเขาฟังทีละคนไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
เอ้อร์เป่าถูกโน้มน้าวใจจนได้ รู้สึกว่าที่พี่ใหญ่พูดมานั้นมีเหตุผล “ข้าเข้าใจแล้ว”
ต้าเป่าเลียนแบบท่าทางของท่านย่า เอื้อมมือมาลูบศีรษะของน้องชาย “เอ้อร์เป่าเก่งจริง ๆ! ข้ารู้อยู่แล้วว่าเอ้อร์เป่าเป็นน้องชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเอ้อร์เป่าสดใสกว่าเดิม เอ่ยชมกลับไปว่า “ท่านก็เป็นพี่ชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกเหมือนกัน!”
เหตุการณ์เล็ก ๆ นี้จึงผ่านไปโดยไร้สุ้มเสียงเช่นนี้เอง
นอกจากพี่น้องทั้งสองก็ไม่มีใครอื่นทราบอีก
ไม่สิ ไม่ถูกต้อง ใช่ว่าจะไม่มีใครรู้เลยเสียทีเดียว
ยกตัวอย่างเช่นกานอี้เซียนที่เก็บตัวอยู่ในศาลถู่ตี้เฉินทั้งวี่ทั้งวัน ตราบใดที่เป็นเรื่องภายในดินแดนที่เขาดูแลอยู่ ไม่มีอะไรจะรอดพ้นจากเนตรทิพย์ของเขาไปได้
ความเคลื่อนไหวระหว่างต้าเป่าและเอ้อร์เป่าสองพี่น้องย่อมจะอยู่ในสายตาของเขาด้วยเช่นกัน
เขาสะท้อนใจขึ้นมา “สมกับที่เป็นเด็กน้อยที่จูต้าเหนียงอบรมบ่มเพาะมา ช่างรู้ความยิ่งนัก! น่าเสียดาย…”
ครั้นมองไปยังจูต้ากับหลิ่วซื่อสองสามีภรรยาที่ไม
