บทที่ 682 ‘เกี่ยวก้อยสัญญา’ ร้อยปีผ่านไปไม่แปรผัน
“อะไรนะ?! เงินมากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?!”
ได้ยินว่ายาทาขวดหนึ่งมีราคาสูงถึงหนึ่งร้อยตำลึง ทั้งยังไม่รวมค่าใช้จ่ายอื่น ๆ และค่าใช้จ่ายอื่นที่ตามมา จูต้าก็สูดหายใจเข้าอย่างแรง
เทียบกับหลิ่วซื่อแล้ว เขาคือ ‘ผู้ที่ทั้งชีวิตไม่เคยเห็นเงินมากถึงเพียงนั้น’ จริง ๆ
คนอื่นมองเพียงว่าคนสกุลจูหาเงินได้ แต่กลับไม่รู้ว่าที่หาเงินได้คือผู้หญิงในสกุลจู และแสร้งว่าเงินทั้งหมดอยู่ในมือของผู้ชายสกุลจู
ยามที่จูต้าได้เห็นเงินคือยามที่เขากับพวกจูเหล่าโถวสอนทักษะการทำ ‘ปุ๋ยหมัก’ คนที่ให้เงินตรง ๆ นั้นมีไม่มาก คนส่วนใหญ่ล้วนให้เป็นอาหาร
หลิ่วซื่อถูกเสียงของสามีตัวเองทำให้ตกใจจึงค่อย ๆ หดคอ “ท่านช่วยลดเสียงลงหน่อย อย่าให้ผู้อื่นได้ยิน”
“ได้ยินก็ได้ยินไปสิ ใครใช้ให้ต้าเป่าทำตัวไม่ระวัง กระแทกครั้งเดียวเสียเงินไปตั้งกว่าร้อยตำลึง…สวรรค์ นี่ไม่ใช่การเลี้ยงเด็กแล้ว เป็นอสูรกลืนทอง*[1]ชัด ๆ”
จูต้าสับสนอยู่ไม่น้อย หากต้องจ่ายเงินคืนปีละร้อยตำลึง บ้านใหญ่ของพวกเขาจะหามาจากไหนเล่า?
แม้ว่าจะเป็นแม่ของเขาที่ลงชื่อในสัญญา ทว่าแต่ไหนแต่ไรจูต้าก็ไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นความรับผิดชอบของแม่เขา
เนื่องจากเป็นลูกชาย ดังนั้นเขาเองที่ได้รับบาดเจ็บ
“แต่…แต่เป็นท่านแม่พูด ไม่ใช่ข้าพูดนะ”
หลิ่วซื่อกลัวอยู่บ้าง นางเกรงว่าจูต้าจะโกรธนาง
นางพยายามแสดงออกอย่างถึงที่สุดว่าในยามนั้นนางไม
