่เห็นด้วยที่จะจ่ายเงินจำนวนมากถึงเพียงนั้นเพื่อรักษาบาดแผล แต่แม่สามีล้วนไม่ปรึกษานางและไปพยักหน้าตอบรับตรง ๆ นางจะทำอันใดได้เล่า?
นางเป็นเพียงลูกสะใภ้คนหนึ่ง จะสามารถโต้แย้งแม่สามีได้อย่างไร?
ไม่มีใครทันสังเกตว่าขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน มีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งหยุดอยู่ที่หัวมุม
ร่างเล็ก ๆ ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเอ้อร์เป่า
เดิมทีเขารับหน้าที่จากอาสะใภ้สี่มามาบอกพ่อแม่ของเขาว่าอาหารเย็นพร้อมแล้ว แต่กลับคาดไม่ถึงว่า…
“เฮ้อ…”
จูต้าถอนหายใจเพราะเขารู้ว่าด้วยนิสัยของแม่เขา เรื่องนี้แม่ของเขาอาจเป็นคนพูดจริง ๆ
“นี่ยังเป็นเพียงแค่ขวดแรกก็ราคากว่าร้อยตำลึงแล้ว หลังจากนี้อีกหลายขวดก็ยังต้องเสียอีกหลายร้อยตำลึง…” ใบหน้าของหลิ่วซื่อเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม “แค่จะจ่ายคืนเพียงปีละร้อยตำลึงพวกเรายังจ่ายคืนไม่ไหว ท่านว่าเงินจำนวนนี้ตกลงแล้วพวกเราต้องจ่ายหรือท่านแม่ต้องจ่าย?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นพวกเรา จะเป็นท่านแม่จ่ายได้อย่างไร? ต้าเป่าคือคนที่ได้รับบาดเจ็บนะ” จูต้าพูดอย่างมีเหตุมีผล
“แต่…แต่เป็นท่านแม่ที่ต้องการให้ต้าเป่าไปหาหมอ” หลิ่วซื่อพูดอย่างขี้ขลาด “ข้าไม่มีความเห็นอื่น ท่านไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยดังนั้นท่านจึงไม่รู้ ในยามนั้นท่านแม่พูดกับท่านหมอว่านางจะจ่ายค่ายาจำนวนนี้”
คำพูดนี้กล่าวตามตรงคือหลิ่วซื่อไม่อยากจ่ายเงินจำนวนนี้เอง
จากที่นางเห็น เป็นแม่สามีที่ตอบรับเช่นนั้นก็ควรเป็นแม่สามีท
