บทที่ 681 เย็บด้วยเข็ม
“ร้องทำไม? ออกไปอยู่เงียบ ๆ ข้างนอกเสีย ข้างในกำลังผ่าตัดอยู่!”
เย่อวี๋หรานตะคอกเสียงเบา ทำให้ในห้องเงียบลงในทันใด
ความจริงนางก็ว้าวุ่นใจเช่นกัน
เบื้องหน้าคือต้าเป่าที่ถูกเย็บแผล นางนั่งอยู่บนโต๊ะยาว กดแขนและต้นขาของเขาเอาไว้ ควบคุมไว้ทุกการกระทำ เพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดอุบัติเหตุ
ในยามนี้เมื่อเสียงร้องไห้ของหลิ่วซื่อดังขึ้นอีกครา ความอดทนอันดีของนางถูกลูกสะใภ้ผู้นี้ทำให้หมดแรงแล้ว
ต่อให้นางจะไม่รู้ว่าเรื่องบาดแผลของต้าเป่าเกี่ยวข้องอะไรกับหลิ่วซื่อ แต่พูดตามจริงแล้วลูกของตัวเองกลายเป็นเช่นนี้ หลิ่วซื่อผู้เป็นแม่กลับไม่ยืนหยัดแม้แต่น้อยเพื่อเป็นที่พึ่งพิงให้กับลูกชายของตน กลับกันเหตุใดยังถ่วงแข้งถ่วงขาเช่นนี้เล่า?
ก่อนหน้านี้ยังคิดอยากสั่งสอนหลิ่วซื่อเสียหน่อย แต่ในยามนี้ดูท่าแล้ว…
เหอเหอ!
นางมีเรี่ยวแรงเช่นนั้น ไม่สู้เอาไปเลี้ยงดูลูกและหลานให้ดี และเลือก ‘หลานสะใภ้’ ที่สนับสนุนต้าเป่าได้สักคนจะดีกว่ากระมัง
นายหญิงของตระกูลไม่จำเป็นต้องเป็นสะใภ้ใหญ่ เปลี่ยนเป็นหลานสะใภ้คนโตก็ย่อมได้
ใบหน้าของต้าเป่าถูกคลุมปิดเอาไว้ ป้องกันไม่ให้เขาเห็นการกระทำของท่านหมอไป๋หลี่น้อยจากหางตา
หงจิ่วเป็นลูกมือของท่านหมอไป๋หลี่น้อยไปก็พูดคุยกับต้าเป่าไปด้วย พูดทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงหมอ
ไม่ว่าจะเด็กน้อยคนไหนที่ไม่ยอมดื่มยา หากเขาไปยุ่งวุ่นวายกับกล่องยาของอาจารย์ก็จะถูกอาจารย์ลงโทษ
