บทที่ 680 เด็กดีถึงเพียงนี้ เหตุใดต้องประสบเคราะห์ร้ายเช่นนี้ด้วย?
ได้ยินคำพูดนี้ของท่านย่า ต้าเป่าก็ซาบซึ้งใจยิ่ง
เขาคิดมาตลอดว่าคนที่รักและทะนุถนอมเขามากที่สุดคือแม่ของเขา แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้น คนที่คิดเพื่อเขามากที่สุดกลับเป็นท่านย่าที่ถือไม้กวาดไล่ตีเขาไปทั่วทั้งลานบ้าน
เมื่อก่อนเคยตามอาเจ็ดไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษา หลังจากต้องไปเรียนที่สำนักศึกษา ยามนี้ยังต้องจ่ายหลายร้อยตำลึงเพียงเพื่อป้องกันไม่ให้เขามีรอยแผลเป็นบนหน้าผาก…
ทั้งหมดล้วนเป็นท่านย่าที่ตัดสินใจ
ต้าเป่าตาแดงก่ำ ซ่อนน้ำตาอันเลือนรางเอาไว้
“ท่านย่า…”
เขาเรียกหนึ่งเสียง ก่อนจะพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นย่า กอดรอบเอวและร้องไห้ออกมา
บางทีอาจเป็นอย่างที่หงจิ่วพูดทั้งหมด ท่านย่าไม่ใช่ว่าไม่รักเขากับน้องรอง เพียงแต่ในยามนั้นครอบครัวยากจนจึงไม่มีทางเลือก
ในตอนนี้เองที่เขา ‘ให้อภัย’ ท่านย่าอย่างแท้จริง
ตั้งแต่นี้ไป เขาจะไม่ ‘นึกขุ่นเคือง’ เรื่องที่ท่านย่าเคยตีเขากับน้องรองแล้ว
“อืม…”
เป็นเรื่องธรรมดาที่เย่อวี๋หรานจะไม่รู้ความคิดของเขา จึงลูบหลังหวังให้เขารู้สึกดีขึ้นเสียหน่อย
สุดท้ายแล้วเด็กก็คือเด็ก เมื่อผู้เป็นแม่แทบไม่สนใจบาดแผลบนหน้าผากของเขาเพราะเงินหลายร้อยตำลึง เขาจึงย่อมไม่เข้าใจอยู่พักหนึ่งทั้งยังเสียใจเป็นธรรมดา
ลูบไปก็ระวังบาดแผลบนหน้าผากของเขาไป เกรงว่าจะบาดเจ็บซ้ำสอง
“ไม่เป็นไร แม่เจ้าไม่ใ
