บทที่ 679 หยั่งเชิงหลายครา
หลิ่วซื่อสูดลมหายใจเย็นยะเยือก “มูลค่าหนึ่งพันตำลึง?!”
นางพึมพำกับตัวเอง เมื่อตั้งสติได้ก็รีบกอดต้าเป่าร้องไห้พลางพูดว่า “พวกเราไม่รักษาแล้ว พวกเราไม่รักษาแล้ว มากกว่าหนึ่งพันตำลึงพวกเราจะไปหามาจากไหน?”
“เอาชีวิตข้าไปก็ยังรักษาไม่ได้”
“ฮือฮือฮือ…ต้าเป่า แม่รักษาเจ้าไม่ได้แล้ว”
……
ใบหน้าต้าเป่าซีดเผือด ใจร่วงหล่นเงียบงัน
ราวกับว่าเขาพอจะรู้ชะตาของตัวเองล่วงหน้าแล้ว แต่เขาจะโทษใครได้เล่า?
จะโทษท่านย่าที่ไม่ยอมออกเงินจำนวนนี้ หรือจะโทษท่านแม่ที่ทำร้ายเขา?
เงินจำนวนนี้อย่าว่าแต่ท่านย่าจะไม่อาจตัดใจจ่ายเลย แต่หากเป็นเขาเอง เกรงว่าก็คง…
หลี่ซื่อไม่กล้าส่งเสียง นางมองไปยังหลิ่วซื่อและต้าเป่า ทั้งยังมองไปยังเย่อวี๋หราน
เด็กอย่างต้าเป่านั้นนางย่อมเอ็นดู เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกเจ็บปวด แต่เงินมากกว่าพันตำลึง ครอบครัวของพวกเขามีจ่ายเสียที่ไหน?
ร้อยตำลึงนางยังลังเล นี่พันตำลึงย่อมไม่ต้องคิดเลย
ก่อนจะพูดว่าต้าเป่าสามารถเรียนหนังสือจนมีหน้ามีตาได้หรือไม่ แต่หากจะเรียนจนมีหน้ามีตายังต้องใช้เวลาอีกกี่ปีเล่า? ในบ้านไม่ได้มีเขาเป็นเด็กคนเดียว ไม่อาจทำเพื่อเขาจนไม่อาจทำเพื่อคนอื่นด้วยได้กระมัง?
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่ได้พูดอันใด เพียงแค่จ้องมองเย่อวี๋หราน
เขาอยากรู้ว่าหญิงเฒ่าที่มาจากชนบทผู้นี้จะทำเพื่อหลานชายได้มากแค่ไหน
เย่อวี๋หรานไม่ได้ถูกจำนวนเงินมาก
