มายนี้ทำให้ตกใจ นางยังจับประเด็นได้ “เช่นนั้นหากต้องการรักษาบาดแผลบนหน้าผากของต้าเป่า ก็จำเป็นต้องใช้ยาทาบัวหิมะใช่หรือไม่?”
“ใช่”
“ยาทาบัวหิมะหนึ่งขวดร้อยตำลึงหรือ?”
“ใช่ แต่…” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยคาดเดาไว้แล้วว่าหญิงเฒ่าจากชนบทผู้นี้ย่อมไม่ถูกทำให้ตกใจกลัวง่าย ๆ ไม่เช่นนั้นยามที่เกิดเรื่อง ‘พิษทองคำดำ’ นางคงแตกตื่นไปแล้ว
นางสามารถสงบสติได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ หรือพูดได้ว่าแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยตื่นตระหนกเลย นางไม่แปลกใจแม้แต่น้อยทั้งยังหนักแน่น เขาจึงขว้างระเบิดอีกลูกหนึ่งมาใส่ “ร่างกายทุกคนล้วนต่างกัน สุดท้ายแล้วต้องใช้ยาทาบัวหิมะกี่ขวดจึงจะรักษาได้ ก็ย่อมต้องดูตามสภาพของแต่ละคน”
หนึ่งขวดใช้ล้างแผลได้สองครั้ง กล่าวได้ว่าของสิ่งนี้เพียงพอที่จะรักษาบาดแผลบนหน้าผากของต้าเป่าได้ แต่จะรักษากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่ เขาก็ไม่กล้ารับรองว่าจะหายสนิท
ถึงอย่างไรก็ย่อมต้องมีข้อยกเว้นอยู่บ้างไม่ใช่หรือ?
ในใจเย่อวี๋หรานอยากจะหัวเราะ ‘เหอะเหอะ’ สักสองครั้ง นางกล่าวว่า “เมื่อครู่ท่านบอกว่ามีความมั่นใจแปดในสิบส่วนใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง” เรื่องนี้ท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่ได้ปฏิเสธ
“ค้างชำระไว้ก่อนได้หรือไม่?”
ยามที่เย่อวี๋หรานพูดคำนี้ออกมา สายตาของท่านหมอไป๋หลี่น้อยก็ฉายแววแปลกใจ
หญิงเฒ่าผู้นี้สมองไม่ใช่ว่าคิดเร็วไปหน่อยหรือ?
สมองหมุนไปมาตั้งนานครึ่งค่อนวันเช่นนี้ ไม่ใช่ว่ามึนงงไปแล้วหรือ?
เย่อวี๋หรานไม
