่เพียงแต่ไม่มึนงง แต่ยังมีสติแจ่มชัดเป็นอย่างยิ่ง “คงค้างชำระได้กระมัง? หากท่านกังวลว่าครอบครัวข้าจะไม่จ่ายคืน เช่นนั้นก็ขอเอาชื่อเสียงของซิ่วไฉของเจ้าเจ็ดบ้านข้ามารับรอง ข้าคิดว่าเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง”
ไม่ต้องยกร้านอาหารที่ร่วมธุรกิจกันอยู่ขึ้นมา ทั้งยังไม่ต้องยกสูตรอาหารของครอบครัวขึ้นมา แต่เพียงยกคำว่าชื่อเสียง ‘ซิ่วไฉ’ ของเจ้าเจ็ดขึ้นมาคำเดียว
หากมีหนังสือลงนามของข้าราชการ เจ้ายังจะกลัวข้าหลอกเจ้าอีกหรือ?
แน่นอนว่าท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่ได้กลัวถูกหลอก ยาทาบัวหิมะขวดเล็ก ๆ ขวดหนึ่งก็แล้วไปเถอะ คนธรรมดาเรียกได้ว่าแพงเกินไปสักหน่อย แต่สำหรับเขาคงพูดได้ว่าการส่งไปให้สักขวดจะนับว่าเป็นอันใดได้
เขารู้สึกขันอยู่บ้าง คาดไม่ถึงว่าเย่อวี๋หรานจะมีความคิดจ่ายแบบค้างชำระไว้ก่อน
เขากล่าวว่า “ค้างชำระก็ได้อยู่ แต่ท่านจะต้องชัดเจน ยาทาบัวหิมะนี้หนึ่งขวดราคาหนึ่งร้อยตำลึง อีกทั้งข้ายังไม่แน่ใจว่าต้าเป่าของท่านตกลงแล้วต้องใช้กี่ขวด กล่าวได้ว่าหากใช้หลายขวด ก็เป็นไปได้ที่จะมากกว่าหนึ่งพันตำลึง…”
เย่อวี๋หรานแทบอยากจะกลอกตา “จะมากกว่าหนึ่งพันตำลึงก็มากไปเถอะ หากสามารถค้างชำระได้และทยอยจ่ายปีละหนึ่งร้อยตำลึง ข้าคิดว่าครอบครัวของพวกเรายังจ่ายไหว”
เมื่อนางพูดขึ้นมา หลี่ซื่อกลับร้อนรน แต่เมื่อคิดจะเอ่ยปากก็ได้ยินเสียงร้องของพี่สะใภ้ใหญ่ “ท่านแม่…”
หันกลับไปมองก็เห็นหลิ่วซื่อจ้องมองเย่อวี๋หรานด้
