นมาเป็นคนแรก “ท่านแม่ ต้าเป่าเข้าตำบลไปคราวนี้ใช้เงินไปเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง เตรียมใจไว้แต่แรก “มากกว่าร้อยตำลึง ทำไมรึ เจ้าอยากช่วยแบ่งเบาภาระ?”
“ไม่จริงน่า ท่านแม่ ข้าลำบากลำบนทำงานมาทั้งปีก็ยังเก็บเงินได้ไม่ถึงหนึ่งร้อยตำลึงเลยนะเจ้าคะ ต้าเป่าเข้าตำบลไปรอบเดียวก็ใช้เงินมากขนาดนั้น…” หลิวซื่ออุทาน แสร้งกล่าวเกินจริงว่า “นี่จะมากเกินไปไหมเจ้าคะ? ในบ้านไม่ได้มีเด็กแค่ต้าเป่าคนเดียวนะเจ้าคะ ยังมีเอ้อร์เป่า ซานเป่า ซื่อเป่า ในท้องข้าก็ยังมีอีกคนหนึ่ง ถ้าใช้เงินกันแบบนี้จะเลี้ยงพวกเด็ก ๆ ไหวได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอะไรกันแน่?” เย่อวี๋หรานจ้องมองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“ข้าจะหมายความว่าอะไรได้ล่ะเจ้าคะ ข้าแค่อยากถามให้ชัดเจนว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาต้าเป่าคราวนี้จะคิดกันอย่างไร เงินค่าเล่าเรียนใช้เงินกองกลางก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ แต่ค่ารักษาคงไม่ได้จะเอาจากกองกลางอีกหรอกนะเจ้าคะ?” หลิวซื่อถูกแม่สามีจ้องเช่นนี้ย่อมรู้สึกร้อนตัวอยู่บ้าง
แต่เมื่อนึกถึงลูกในท้อง นางก็ฝืนพูดออกไป
ถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ลูกในท้องของนางก็คงได้ออกมาลืมตาดูโลกแล้ว
ในบ้านเพิ่งมีความเป็นอยู่ดีขึ้นหน่อย คงไม่ได้จะทำให้นางกับลูกน้อยต้องพลอยอด ๆ อยาก ๆ เพื่อครอบครัวพี่ใหญ่หรอกนะ?
นางไปยุ่งกับครอบครัวคนอื่นเช่นนี้ ก็เพราะหวังว่าลูกน้อยของนางจะไม่ต้องประสบชะตากรรมเช่นน
