นตกใจอยู่น้อยๆ ครั้นเห็นรังสีฆ่าฟันที่พุ่งตรงมาเบื้องหน้า ยามนี้ไม่มีเวลาจะโจมตีกลับอีกแล้ว เขาจึงทำได้เพียงถอยหลังอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ
“เฮือก!”
เขาสูดหายใจเข้า จ้องร่างตรงหน้าด้วยแววตาดุร้ายและน่าขนลุก
แม้เขาจะหลบจุดอันตรายได้ แต่แขนเขากลับถูกกริชฟันเป็นแผลลึกเห็นกระดูก เลือดสีแดงเข้มไหลออกมา ไม่ทันไรก็ซึมผ่านแขนเสื้อ เพราะความเจ็บปวดรุนแรงจากบาดแผล แขนของเขาจึงลู่ลงอย่างหมดแรง สั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้
“ท่านอารอง!”
สาวน้อยร้องตกใจ แล้วเร่งเท้าวิ่งเข้ามา
“ฆ่ามันซะ!” ชายวัยกลางคนตะโกนด้วยเสียงเข้ม เหล่าองครักษ์ขานรับ แต่กลับถูกชายหนุ่มยกมือขึ้นปราม
“เจ้าขอทานนี่ให้ข้าจัดการเอง!” กลิ่นอายบนร่างชายหนุ่มชั่วร้าย มีกลิ่นอายกระหายเลือดอยู่หนาแน่น สายตาที่มองเฟิ่งจิ่วยิ่งดูราวดวงตาของงูพิษ
พอเห็นเด็กสาวพยุงชายวัยกลางคนไปข้างๆ แล้ว แววตาที่สั่นไหวอยู่เล็กน้อยของเฟิ่งจิ่วก็เหลียวมองชายหนุ่มผู้มีกลิ่นอายโหดเหี้ยมแผ่ออกจากร่าง ก่อนเชิดคางขึ้นเบาๆ แล้วกล่าวคำเย้ยหยัน “เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอก”
แม้กลิ่นอายของชายหนุ่มจะหนักแน่นนัก แต่ไม่ใช่ระดับเดียวกับชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนผู้นั้นต่อให้เธออยากฆ่าเขา ก็ยังไม่อาจปลิดชีวิตได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า ทว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่เหมือนกัน หากเธอจะปลิดชีพเขาก็ง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ
บนต้นไม้ไม่ไกล เมื่อเห็นนางเชิดคางอย่างจองหองและพูดจาเ
