หยียดหยาม หลิงโม่หานแอบส่ายหน้ากับตัวเอง เป็นอย่างที่คิดไว้ อย่างไรก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิง
แต่หากดูจากการต่อสู้ของนางกับชายวัยกลางคนเมื่อครู่ เขารู้ว่าหากนางต่อกรกับคนกลุ่มนี้คนเดียวก็ไม่มีปัญหา ด้วยความสามารถของนาง ขอแค่ระมัดระวังยามอยู่ป่าชั้นในนี้ ก็น่าจะไม่มีเหตุร้ายอะไรแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ เขามองไปที่ร่างนั้นอย่างลึกล้ำ แล้วเรียกพลังจากไปอย่างเงียบเชียบ…
“ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า? ฮึ! เช่นนั้นเจ้าลองลิ้มรสความร้ายกาจของข้าให้ดี!” ชายหนุ่มแค่นเสียงหนักๆ พลังเร้นลับบนร่างเอ่อล้น กลิ่นอายพลังเร้นลับสีส้มกระจายออกมาทันใด เขากำสองหมัด ตะโกนเสียงหนักแน่น แล้วก้าวออกไปซัดหมัดโจมตีเฟิ่งจิ่ว
“เอ๋?” เมื่อเห็นกลิ่นอายพลังเร้นลับสีส้ม เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว เมื่อครู่พลังกระบี่ของชายวัยกลางคนก็มีกลิ่นอายสีส้มแผ่ออกมารางๆ ไม่นึกเลยว่าวรยุทธ์พลังเร้นลับของชายหนุ่มจะไม่ต่างกับชายวัยกลางคนนัก?
“หมัดห้าชั้น!”
เฟิ่งจิ่วเห็นหมัดนั้นก็ถอยหลังในทันที ยามที่หมัดชายหนุ่มชกต้นไม้ใหญ่หลังจากเธอหลบไป และเห็นรอยหมัดที่ปรากฏบนนั้น เธอแอบอุทานกับตัวเอง
พลังสังหารของวรยุทธ์พลังเร้นลับประกอบกับวิชาหมัดช่างน่าตื่นตะลึงโดยแท้ ฝ่ายตรงข้ามใช้หมัดโจมตี ทุกท่วงท่าทั้งแข็งแกร่งและดุดัน ด้วยกำลังของเธอ หากใช้ความรุนแรงปะทะความรุนแรงไม่ได้ผลแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็สยบความแข็งกร้าวด้วยความนุ่มนวลซะ!
ดวงตาเธอเป็นประกาย ขณะที่ถอ
