เสี่ยวเฉินหยางโกรธมาก!
เขาโกรธฮึดฮัดน้ำตาไหลเปาะแปะ
ดวงตาโตเต็มไปด้วยน้ำตา
แต่ความดีใจที่ได้เจอพ่อก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่ถูกแย่งกินนม
เด็กน้อยยังคงหลอกง่าย!
เฉินชางยิ้มหยัน!
ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด
ตอนแรกวางแผนว่าหลังเจ้าเด็กนี่หลับไปแล้วจะแอบมุดเข้าห้องภรรยา
แต่หลังเจ้าเด็กเฉินหยางพบว่าเฉินชางแอบกินนมของตัวเอง ก็ตัดสินใจให้เฉินชางนอนเป็นเพื่อนตัวเอง!
กลัวพ่อเลวจะแย่งกินนมของตัวเองจนหมด!
เจ้าเด็กนี่ขี้เหนียวซะไม่มี!
ทุกครั้งตอนที่เฉินชางเตรียมลุกขึ้นก็จะพบว่าดวงตาของเฉินหยางกำลังจับจ้องตัวเองอยู่
เฉินชางยอมแล้ว
ไร้คำพูดตลอดทั้งคืน
เฉินชางนอนไม่หลับ
แต่เสี่ยวเฉินหยางก็ไม่หลับ เล่นหนังสือการ์ดอยู่ตรงนั้น เจื้อยแจ้วไม่ได้ศัพท์ บางครั้งก็ยิ้มซื่อๆ ให้เฉินชาง
เฉินชางนอนอยู่บนเตียงมองเสี่ยวเฉินหยาง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่จงใจ!
เลวเกินไปแล้ว!
เฉินชางผุดความคิดหนึ่งในสมองตลอด
เด็กอายุสองขวบควรไปโรงเรียนอนุบาลได้แล้วมั้ง
คิดได้ดังนี้เฉินชางก็รู้สึกว่าจำเป็นอย่างยิ่ง
มองเสี่ยวเฉินหยางที่กำลังลืมตาเล่นนิ้ว
เฉินชางอดพูดไม่ได้
“เจ้าลูกชาย ในฐานะอัจฉริยะ ลูกสองขวบแล้ว อย่างน้อยต้องเรียนบวกลบแล้ว ค
