ค้นกล่องรื้อตู้งั้นหรือ
แต่เมื่อเห็นเฉินหยาง เขาระเบิดหัวเราะทันที!
เห็นแค่ว่าเฉินหยางถือถุงน่อง สวมครึ่งหนึ่งบนขา แล้วก็สวมหูกระต่ายบนหัวหลับไป!
บางครั้งเด็กนี่ยังหัวเราะหึๆ
ฉินเยว่ได้ยินเสียงเรียกของเฉินชางก็ลุกขึ้นเดินเข้ามา กำลังจะพูดก็พลันเห็นสภาพของเฉินหยางเสียก่อน
เธอพลันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
“ทำไมคุณวางชุดไว้ที่พื้นล่ะ!” ฉินเยว่กลอกตา
เมื่อคืนเฉินชางกลับมาพร้อมวางชุดในตู้ชั้นล่างสุด
แต่ใครจะนึกว่าเด็กนี้จะค้นกล่องรื้อตู้ตอนกลางค่ำกลางคืน
“คุณบอกว่าลูกยังเล็กไม่ประสา แต่ถ้าโตขึ้นหน่อยนี่จะน่ากระอักกระอ่วนมากนะ!”
พูดจบฉินเยว่ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เก็บชุดขึ้นมาวางไว้บนที่สูง
จำต้องพูดว่ามีลูกเป็นเรื่องบันเทิงจริงๆ
เฉินชางไม่ได้รีบกลับไป
ตั้งใจว่าจะพาลูกเที่ยวเล่นในเมืองหลวงสักหน่อย
เมืองหลวงเพิ่งเปิดดิสนีย์แลนด์แห่งใหม่ เฉินชางพาเฉินหยางไปทั่วทุกที่ ตัดสินใจว่าจะติดสินบนเจ้าเด็กขี้เหนียวนี่ให้เยอะหน่อย
แต่ที่นึกไม่ถึงคือ ตลอดทางเฉินหยางไม่สนใจโดนัลด์ดั๊กบักส์บันนีเหล่านี้แม้แต่น้อย
ตรงกันข้ามตอนที่พวกเขาผ่านห้องสมุด เฉินหยางดูตื่นเต้นเล็กน้อย
นี่ทำให้เฉินชางอึ้งแล้ว
