นหันมองสนามบินอันใหญ่โตนาองอาจที่ มีความเป็นสากลอย่างมากแลวอดบนไมได้ “เมืองอันหยาง เป็นแคเมืองทั่วซ ไปเมืองหนึ่งใชไหมครับ ส. รางสนามบินใหญ่ ขนาดนี้ทำไมกันเหรอครับ’คิม โฮจุด เนเองก็ประหลาดใจเล็กนอยตัวแทนอธิบายพรอมรอยยิม “เมืองอันหยางเป็นเมืองใน ภาคกลาง การคมนาคมได้รับการพัฒนา แนนอนวาสวนที่ กำลังสร้างคือสวนระหวางประเทศ เพราะตอนนี้เที่ยวบินที่บิน จากต่างประเทศมาเมืองอันหยางเยอะมาก พื้นที่จอดไมเพียง พอแลว สนามบินที่สร้างขึ้นในครั้งนี้ |ก็เพื่อแก้ไขปัญหาเฉพาะหนา” ปาร์คยงจินได้ยินแล้วอึ้งไป ‘เมืองอันหยางเป็นเมืองทองเทียวเหรอครับ ทำไมถึงมีเทียวบินระหวางประเทศเยอะขนาดนี’ตัวแทนยิม “คุณไปถึงโรงพยาบาลอันดับสองก็จะรูเอง!” รถแลนไปบนถนนกวางอยางรวดเร็ว โครงสร้างพื้นฐานของเมืองอันหยางไดรับการปรับปรุง อย่างตอเนื่อง ไมวาเมืองเมืองหนึ่งจะพัฒนาอยางไร โครงสร้างพื้นฐาน ตองตามทัน ปารคยงจินและคิมโฮจุนมองเมืองอันหยางทีเต็มไปดวย การกอสรางก็ประหลาดใจเล็กนอย ตัวแทนที่อยูข้างๆ อธิบายอยางจริงจัง “เที่นี่คือ สำนักงานใหญ่ของโรงพยาบาลริเริมการรักษาระดับโลก ลงทุนไปเยอะมากแล้ว วากันวาตอนที่เริ่มภอสร้าง กรรมการ ขององคการอนามัยโลกมารวมงานกันหลายคนเลย ทาน ประธานบารทรานฟิลดยังมาดวยตัวเอง ถาไม่ |ใช สำนักงานใหญ่ ผมคิดวาตอให้เปลี่ยนเป็นแลนด์มาร์คก็ยังยากปารคยงจินอดถามไมได “เกินจริงไปหรือเปลาครับ”ตัวแทนยิม “เกินจริงเหรอครับ
