ไมเกินจริงเลยสักนิด! ถนนเส้นนี้เป็นถนนรับแขก อยากทำให้ถนนเส้นนี้เป็นแลนด์ มาร์คไมใชเรื่องง่ายเลย! คุณเห็นตึกข้างหลังที่เพิ่งสร้างเสร็จ ไหม ที่นั่นคือศูนย์วิจัยรักษาโรคพาร์กินสันประเทศจีน สวนตึก นันคือสำนักงานใหญ่สมาคมศัลยกรรมทางเดินอาหาร ระดับโลก.คิมโฮจุนไดยินคำพูดของตัวแทนก็อดพูดไมได “ราคา บ้านที่นี่คงแพงมากใชไหมครับ” ตัวแทนอดยิ้มไมได้ “ราคาบ้านของที่นี่เหรอครับ มีเงินก็ ซื้อไมได! เขอกำหนดในการตั้งถิ่นฐานในเมืองอันหยางตอนนี้ งมาก เทียบเทาเมืองหลวงหรือเชี่ยงไฮ้เลยทีเดียว นอกจากนี้ ยังเป็นระบบคะแนน แตคาใช้จายในการทองเที่ยวไมแพง รัฐบาลเมืองอันหยางควบคุมอยางเขมงวด” ตัวแทนพูดไมหยุดตลอดทาง ยังไมถึงโรงพยาบาลอันดับสอง ปารคยงจินและคิมโฮจุน ต่างประหลาดใจและคาดหวังเกี่ยวกับสถานที่แหงนี้ทวาตอนทีรถจอดสนิท พวกเขาเงยหนาขึนมอง โรงพยาบาลอันดับสองมณฑลตงหยางที่อยูตรงหน้ากอึ้ง ไปทันที่ ปาร์คยงจินอยากจะพูดวา เที่นี่นะเหรอ ใชแลว โรงพยาบาลอันดับสองที่อยูตรงหน้าตางกับที่ เคยไ ดยินมามากจริงฯ! นอกจากตึกแอดมิทที่สูงใหญ่หนอย ตึกอื่น” ล้วนเกาแลว“ใชแล้ว! ที่นี่แหละ!” แนวคิดเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกใช้ได้กับทุกอยางจริงฯ รวมถึงโรงพยาบาล! สมัยนี้มีโรงพยาบาลนานาชาติสมัยใหมมากมาย โดยเฉพาะพวกคิมโ เโฮจุน ปาร์คยงจินที่ผานโลกกว้างมามาก ไมคอยพึงพอใจกับที่นี่มากนัก ปาร์คยงจินก็รู้สึกวาเฉินชางหลอกกันแนนอน อัตราความสำเร็จเจ็ด
