สิบเปอร์เซ็นต์ ไมไดขี้โม้แล้วจะ เป็นอะไรตอนนีคิมโฮจุนลังเลเล็กนอย แตไหนต ก็มาแล้ว จะไมเข้าไปก็คงไมได้ ระหวางที่พูด คิมโฮจุนโทรหาเฉินชางกอน อู ‘ฮุยเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาคอนข้างคุนก็รับสาย สวัสดีครับ ผมคิมโฮจุน เรามาถึงโรงพยาบาลอันดับ สองมณฑลตงหยางแลวครับ” อู เฮุยพยักหน้า”ครับ ขึ้นไปหาหมอหวงปืนไหที่ชั่นหกตึก แผนกฉุกเฉินไดเลยครับ’ พูดจบก็วางสายไป “เชิญทางนี้ครับประธานคิม” ตัวแทนเอาใจใสดีมาก เข็นคิมซึลภิที่นั่งอยูบนรถเข็นเดิน ไปที่ตึกแผนกฉุกเฉิน ทวายังไมทันถึงหน้าประตูก็เห็นกลุมคนที่คึกคัก! ที่สำคัญที่สุดคือ เป็นกลุมคนทุกสีผิวที่มารวมตัวกัน! มีทั้งคนขาว คนผิวดำผิวน้ำตาลและชาว เอ เชียตะวันออกเฉียงใต.พวกคิมโฮจุนและปารคยงจินเห็นชาวตางชาติเยอะ ขนาดนี้กึตกตะลึง! “ชาวต่างชาติเยอะขนาดนี้เลยหรือ!” ตัวแทนอดพูดไมได้ “ใชครับ ที่นี่ชาวตางชาติเยอะกวา คนจีนเสียอีก เรื่องนี้ไมเกินจริงเลยสักนิด ินอกจากนี้ |ชาวต่าง ชาติใช้ประกันสุขภาพไมได้ คารักษาพยาบาลคอนข้างสูง แต่ คุณดูสิ คนภก็ยังเยอะขนาดนี.! ถึงอยางไรศาสตราจารยเฉินก็ มีชื่อเสียงระดับโลก ที่สำคัญที่สุดคือ การผาตัดที่คนอื่นทำไมได้ โรคที่รักษา ไมหาย ที่นี่รักษาได้! วากันวาตั้งแตปีนี้เป็นต้นไป วิทยาลัย ภาษาต่างประเทศตงหยางเปิดรับสมัครเยอะมาก ก็เพื่อ บริการคนทีมารักษาพยาบาลทีประเทศจีน ถึงขันทีมณฑลตง หยางไดสร้างศูนยบริการทางการแพทย์ต่างประเทศ ที่นั่น มีกา
