อันที่จริงอูฮุยอยากมาขอบคุณเฉินชาง แตอาจารย์งานยุงมากจริงฯ เขาไมมีเวลาเลย ทวาในชวงที่มีเวลา อูฮุยก็พูดไมออก ความจริงแล้วเช้าวันนี้ อูฮุยมีความสุขจนอยากเลาเรื่อง พัฒนาการของตนใหอาจารยเฉินฟัง แตพอเห็นอาจารยเดินดวยความเรงรีบ อูฮุยก็อด ถอนหายใจไมได! อาจารย์อายุไมถึงสามสิบด้วยซ้ำ แตภาระทีแบกรับไวบนบากลับเป็นการแพทยของประเทศจีน! ถูกต้อง! เข้อนี้ไมใชคำพูดเกินจริงเลยสักนิด อาจารย เคือชายผูแบกอนาคตการแพทยไวกับตัวเอง อยางแทจริงผานไปสักพัก อูอุยหันหลังเดินออกไปอาจารย์ถายทอดความรู้ใหตนมากขนาดนี้ สิงตอบแทน ที่ดีที่สุดอาจเป็นการพัฒนาตัวเองให้ยอดเยี่ยม ขึ้น! คิดถึงตรงนี้แเขาก็เดินออกไป [ติ้ง! เยินดีด้วย เคาความรู้สึกดีที่อูอุยมีตอคุณทะลุ ขีดจำกัดแล้ว เกิดความเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ คา ความรูสึกิ เดีในปัจจุบันคือ ‘บุญคุณยิง ใใหญ่ดั่งขุนเขา’ ได้ รับรางวัล บัตรพรสวรรคหนึงใบ] ฉินชางตะลึงงันทันที่ เขามองคาความรู้สึกดีระดับ ‘บุญคุณยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา’ แลวอดยิมไมได อู |ฮุยแสดงความรูสึกของตัวเองไมเป็น นีคือชาย วัยกลางคนอายุ สี่สิบกวาที่มีอดีตฝังใจคนหนึ่ง เงียบขรึมและพูดนอย อย่างไรก็ตาม… เขาไดบัตรพรสวรรคมาอีกใบแลว เฉินชางคิดไปคิดมา ตัดสินใจวาจะให้หยางอี้ หรือไมก็ เก็บไว้พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางสูดหาย ใจลึกๆ ทีหนึ่ง ปิด เสียงมือถือ นำ[การผาตัดดวยเทคโนโลยีสรีรวิทยา ไฟฟ้าหัวใจขณะที่สมองผู้ปวยตื่นตัว] เออกมาจากม
