เวลาผานไปวันแลววันเลาวันจัดประชุมสหพันธประสาทศัลยแพทยโลกใกลเขามา เรือยๆ ในชวงเวลาเดียวกันนี้ ฐานวิจัยรังสีรวมรักษา ระบบปร ระสาทก็เป็นรูปเป็นรางขึ้นเรื่อยฯ! ในชวงหนึ่งเดือนนี้ เทคนิคเปิดหลอดเลือดฉบับโชว สมบูรณแบบแลว สวนความก้าวหน้าทางการศึกษา ทายทีสุดก็จำเป็นต้อง อา ศัยความพยายามของแพทย์กลุมหนึ่งหรือหลายกลุมเพื่อ ดำเนินการทดลองและคิดคนขึบ น ในสมองมีเสนเลือดมากมาย! รูปแบบงานไมต่างจากที่หยางอี้ทำตอนอยู่ประเทศ อังกฤษเลย ทุกครั้งที่เจาะเปิดต้องมีผู้เชี่ยวชาญสักคนคอยให้ คำแนะนำถึงอย่างไรการแพทย์ก็ยังเป็นศาสตร์วิชาที่ลึกลับแขนงหนึงอืม บรรดาศัลยแพทยที่พวกเราเห็นถือมีดจับคีมอยู่ ตลอด อันที่จริงก็มีจิตใจออนโยนเชนกันดังนั้นหลังจากนักวิจัยนับร้อยของฐานวิจัยรังสีรวมรักษา ระบบประสาทวิจัยเทคนิคเปิดหลอดเลือดฉบับโชวตลอดหนึง เดือน ในที่สุดก็แบงกลุมทำการทดลองได้แล้ว ฉินชางไมคิดจะควบคุมชีแนะดวยตัวคนเดียว พอมีประสบการณ์จากเรื่องหยางอี้ เฉินชางก็รับรูถึง ปัญหาข้อหนึ่ง อันที่จริงทุกคนล้วนมีแนวคิดในแบบของตน เมื่อจับทุกความคิดมาชนกัน ฺอาจจะมีไอเดียที่ใช้งานได้จริง ไมแนวา อาจทำให้แนวคิดสมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น! อีกทั้งเรื่องที่สำคัญที่สุดคือ เฉินชางไม่อยากให้คนพวกนี้ เอาความหวังมาฝากไว้ที่ตน เขาหวัง งให้ทุกคนรับรู้ถึงความรับผิดชอบ! หากทุกคนเอาแตพึ่งพาตนยอมไมใชเรื่องดีแนนี่คือ เหตุผลวาทำไมเฉินชางถึงไมเข้ารวมงาน
