ชื่อวาอีกฝ่ายจะมี เจตนาดีขนาดนี้ ยิ่งไปกวานั้นคือ ตอนนี้เขาไมวาง ดังนันเฉินชางจึงปฏิเสธไปทันที่ “ขอโทษดวยครับศาสตราจารย์ปาร์ค ชวงนี้ผมคอนข้างยุง ไมวางเลย เอีกอย่าง ปีนี้ผมไมเข้ารวมงานประชุมสหพันธ์ประสาทศัลยแพทย์โลก ประจำปี 2021 ถาในอนาคตมีโอกาสคอยพบกันใหมนะครับ”พูดจบเฉินชางก็วางสายเลย คิดไปคิดมา เขาลุกขึนเดินออกไป เวลานี้อูฮุยยังยืนอยูหนาประตู พอ เห็นประตูเปิดออกกะทันหัน อูฮุยก็หน้าแดงทันที่ ฉินชางก็สะดุงเล็กนอย คุ กณมาทำอะไรหน้าประตู’ อูอฮุยอึกๆ อักๆ กระอักกระอวนไมรู้จะพูดอยางไรดี แค กต ไมมีอะไรครับ ฺอาจารย์เป็นอะไรไปครับ’ เฉินชางยื่นมือถือใหอูอุย “วันนี้คุณชวยเก็บโทรศัพท์ผม ไวที่ ถาเป็นธุระจากทางบานหรือมีเรืองสำคัญอะไรจำเป็นตองให้ผมไปด้วยตัวเอง คุณคอยมาหาผมแลวกัน สวนเรื่องอื่นๆ คุณตัดสินใจเองไดเลย’ พูดจบ เฉินชางก์ยื่นมือถือตัวเอง ใหอู ฮุย ปากก็บนไปด้วย “เดี่ยวผมต้องหาเลขาสักคนแล้ว!” อูอุยมองโทรศัพท์ในมือ ในใจพลันคอนข้างตื้นตัน อาจารย์ไว้วางใจตนถึงขนาดที่มอบมือถือให้แบบนี้เลยหรอพอคิดมาถึงตรงนี้ จิตใจอูฮุยสั่นไหวอยางแทจริง ถึงแม้จะล็อกหน้าจอไว้ แตยังรับสายได้ ไมเป็นอุปสรรคเลยฉินชางเองก็หวงวาจะมีเรืองสำคัญเชนกัน ดังนัน ถึงเลือกอูฮุย ทันใด`นั้น เฉินชางคิดฯ ดูก็ปรับมือถือจากโหมดปีดเสียง เป็นโหมดปกติ เหตุผลที่เฉินชางเลือกอูฮุยก็เพราะเชือใจ ถึงอยางไรคา ความรู้สึกดีระดับ ‘บุญคุณยิ่งใหญ่ด