งขันทักษะศัลยกรรมประสาทโลก” เฉินชางเอยอยางสบายๆ อูฮุยฟังเ แแล้วตะลึงงันอยูที่เดิม! ถาถามวาเขาอยากไปไหมอยากไปแนอยูแลว! ลูกผู้ชายจะไม่ใ่หาเกียรติยศ กอบภู้ศักดิ์ศรีเพื่อมาตุภูมิ ได้อย่างไร! เรืองทีจะสรางเกียรติยศแกประเทศชาติเชนนี เขาอยากทำแนนอน! ตอนนี้เขาเป็นพอเลี้ยงเดี่ยว เขาอยากเป็นฮีโร เป็น แบบอยางใหลูก เขาก็อยากกาวสูเวทีสากลเชนกัน ยกระดับเทคนิคและ ชือเสียงของประสาทศัลยแพทยจากป ระเทศจีนขึ้น! แตประเด็นสำคัญทีสุดคือ ความสามารถของเขา .มีขีดจำกัด!เริ่มตั้งตัวในวัยกลางคน ถึงพอมีดี ขึ้นมาบ้าง หากไมมีเฉินชาง เขาจะมีวันนี้ได้อยางไร อูฮุยถอนหายใจ “อาจารย. ผมอยากทำครับ แต…ผม กังวลวาตัวเองจะทำไมได้” เฉินชางเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเลมหนึ่ง “เนี่คือบันทึก ความเขาใจและขอสังเกตบางสวนทีผมมีตอดานศัลยกรรม ประสาท คุณเอากลับไปอานสิ อาจจะมีประโยชนกับคุณก็ได! คนอืนเขารวมการแขงขันทักษะศัลยกรรมประสาทไมไหว หรอก พวกผู้อำนวยการเซวียเจิ้งเริ่นก็อายุมากเล้ว ถึงแม้จะ มีประสบการณ์และเทคนิคสูง แตกำลังวังชาในหลายต ด้าน สู้พวกคุณไมได้แลว พวกคุณอายุยังนอย สี่สิบกวาซ เทานั้น เป็นชวงรุงโรจนของวงการศัลยกรรมประสาท! รับปากอาจารย สิวาจะไปควาแชมปกลับมา!”สำเนียงวาจาของเฉินชางดูเป็นตาเผาหัวโบราณ ไปหนอย แตอู ฮุยพยักหนารับอยางเอาจริงเอาจังอูฮุยตั้งตัวชามาก หลังจากมาติดตามเฉินชาง ทักษะ และเทคนิคในด้านต่างๆ พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโด
