า เงารางหนึ่งเดินเข้ามาในห้องหนังสือ เงียบๆ “พอครับ พอยังไมนอนเหรอ’ อูฮุยมองลูกชายของตน ยิมออกมา “เดียวก็นอนแลว!” เด็กชายตัวนอยพยักหนา “พอครับ พอตองดูแลสุขภาพ ดวยนะ แม มไมอยูแล้ว พอต้องดูแลตัวเองให้ดี…รอผมโตขึ้น ผมก็ดแลพอไดแลว’ อู ว]|ฮุยพลันรู้สึกคัดจมูกขึ้นมา มีลูกชายแบบนี้ทั้งที่ ยัง จะมีอะไรที่ต้องการอีกละ เขากอดลูกชายไว เอยอยางจริงจัง ลูกพอ ลูกคิดวา อะ ไรสำคัญที่สุดในชีวิตคนเรา” เด็กชายครุนคิดเล็กนอย ตอบอยางจริงจัง ความรับผิดชอบครับ!”อูฮุยตกใจมากทีไดรับคำตอบนี้จากลูกชาย “ใครบอกลูก ครับตอนนีเด็กชายเขาโรงเรียนในเขตพัฒนาเทคโนโลยี ขั้นสูง เป็นโรงเรียนอนุบาลที่กอตั้งขึ้นเพื่อลูกซ เของเหลา นักวิจัยและกลุมแพทย์โดยเฉพาะ “ปู่จางมูครับ” อู วj|ฮุยพยักหน้ารับ”ใชครับ ความรับผิดชอบสำคัญมาก พวกเราตองมีความรับผิดชอบตอตัวเอง มีความรับผิดชอบตอ คนอืน มีความรับผิดชอบตอความฝันของตัวเอง. แถมยัง ต้องมีความรับผิดชอบตอประเทศชาติด้วย! ลูกพอ สิ่งที่พอทำ ตอนนี้ก็เพื่อนำเกียรติยศมาสูประเทศชาติ พอต้องไปรวมงาน แขงขันที่ญี่ปุ่น ฺลูกวาพอควรขยันไหมครับ เด็กชายได้ฟังก็วิ่งไปที่ห้องรับแขก หยิบน้ำอุนมาให้ “พอ ครับ พอต้องดื่มน้ำเยอะๆ นะ อานจบก็เขานอนใหเร็วหนอยนะ ผม. ..ผมไมกวนพอแลว!” พูดจบก็วิ่งออกไป อูฮุยเห็นแล้วอดหัวเราะไมได้