คนในตระกูลเหอหน้าเขียวคล้ำทันที่ เหมือนวาไมมีใครที่ไมไวหน้าพวกเขาขนาดนี้นานแลว จาวหนานกัดฟัน เห็นบรรยากาศ อักอวนก็อดพูดไมได้ ‘คุณเหอ หัวหนาเฉินเขายุงมากจริงฯ ตอนบายยังมี ผาตัดอีกนะครับ เหอโหยวฝูรับคำ”งั้นพวกเราไปกันเถอะ’ เมื่อคนทั้งกลุมจากไป คนรุนหลังของตระกูลเหออดบมพึมพำไมได “ไมไว้หน้ากันจริงฯ!” “นาจะเป็นหัวหน้าเล็กๆ แหละ อย่างมากก็เป็น หัวหนาแผนก!” แนะนำผูอำนวยการ ผูบริหารระดับสูงใหเขาตังเยอะก็ ไมไป โง่จริงๆ!” “จริง คุณปูสงรูปให้คนพรรคนี้. ข้าราชการที่อยูด้านหลังก์ถอนหายใจพวกเขาพากันสายหนา! เหอโหยวไฉเห็นดังนั้นภก็คิดวาผู้นำเหลานี้ไมพอใจแล้ว จึงรีบพูดวา “ผูนำทุกทาน…วันนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง. อย่าหอเหี่ยวไป!”ประธานเหวินเหลียนโบกมือทันที่ “เออ คุณเหอครับ ผู้อาวุโสเหอไมเป็นไรแลว ผมก็ตองกลับแลวเหมือนกัน ไมรบกวนแลวครับ!’ เล ,เขานุการหยางก็พยักหน้า”ใช แตละทานมีธุระหลายอยาง พวกเราแยกยายกันกอนเถอะ ตองการอะไรโทรหาผมได”ผู้นำคนอื่นๆ เห็นดังนั้นภก็พากันแยกย้าย ผู้นำที่เมื่อครูยังเกาะกลุมกันใหญ่โตหายไปในพริบตา! จาวหนานตาคางแลวเทพเจาแหงโรคหาเหรอสวนคนในตระกูลเหอก็ตะลึงแลว! พวกเขานึกไมถึงวาจะเกิดเรื่องแบบนี้หลังพวกเลขานุการหยางจากไป ก็อดถอนหายใจไมไดคนตระกูลเหอโออวดเกงเกินไปแลวจริงๆ เหตุผลที่พวกเขาไว้หน้า ยังคงเป็นเพราะผู้อาวุโสเหอแตฉินชางเขาไมจำเป็นตองสนใจพวกคุณ พวกคุณมองตัวเองเป็นบุคคลสำคัญจริงๆ หร
