้าเฉินสูงสงสงางาม! เปียมคุณธรรมแพทย! พอฉันบอกวาจะสงภาพวาด ใหพวกคุณหนึงภาพ!”เหอโหยวไฉมองเฉินชางดวยสีหนาเหมือนบอกวาคุณไดกำไรงามแลวเฉินชางไมไดตอบสนอง แตพวกหาวซวี่เลี่ยงลวนมีสีหนารังเกียจ! “จริงสิ ทานนี้คือเลขานุการนายกเทศมนตรีของเมืองชิน เรา ชื่อเลขานุการหยาง! เสวนทานนี้คือประธานเสิ่งเหวิน เหลียน ทานนีคือ.เหอโหยวไฉแนะนำขาราชการหลายคน จากนันก็บอกวา “วันนี้คุณชวยเราไว้เยอะมาก พวกเรา ไปกินเมื้อเที่ยงด้วยกันไหมครับ ผมจะแนะนำเพื่อนบางคนให้ศาสตราจารยเฉิน” เฉินชางได้ยินดังนั้นยิ้มบอกเรียบๆ “ไมจำเป็นครับ ตอนบายผมยัง เมีธุระ พวกคุณไปกันเองเถอะ!” พูดจบเฉินชางก็โบกมือ จากไปทันที่ การกระทำของเขาทำให้ทุกคนอึ้งเล็กน้อย!พวกเขาเคยเจอคนที่ไมไว้หน้าแตไมเคยเจอคนที่ปฏิ เสธเด็ดขาดขนาดนี! เหลียงสยงกับโชวเหวยเสียงยังคิดถึงการผาตัดเมือ ตอนเชา จึงโบกมืออำลาจากไปติดๆ! สวนจาวหนานก็กระอักกระอวน! คนเหลานี้ลวนเป็นผูนำของเมืองชินพวกเขา สวนทางนีคือเฉินชาง.ยากชะมัด!
