บทที่ 677 ข้าไม่ใช่คนชอบโกหก
“เรื่องจะเป็นแผลเป็นหรือไม่ ใช่ว่าข้าพูดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ดูแผลก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ” หมอไป๋หลี่น้อยมีสีหน้าราบเรียบ
เรื่องพิษทองคำดำคราวก่อนทำให้เขาถูกท่านลุงตำหนิมาแล้ว เรื่องนี้เขาจดบัญชีไว้ที่จูต้าเหนียงเรียบร้อย
ฮึ!
เป็นแค่หญิงชนบทคนหนึ่ง แต่กลับทำให้คนเอาพิษทองคำดำมาใช้กับนางเสียได้ ร้ายกาจจริงเชียว!
จดจำความแค้นก็ส่วนจดจำความแค้น แต่ถึงอย่างไรหมอไป๋หลี่น้อยก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ทราบว่าเรื่องนี้ไม่อาจโทษจูต้าเหนียง
มีคนหมายปองสูตรอาหารของสกุลจู คิดจะใช้วิธีทุจริตแย่งชิงมา จะว่าบังเอิญหรืออย่างไร ตอนที่คนผู้นั้นร่อนเร่ไปทั่วก็ไปได้พิษทองคำดำมา ‘โดยบังเอิญ’
คนผู้นั้นไม่ทราบประวัติความเป็นมาของพิษทองคำดำ แต่รู้ว่านี่คือของดี จึงเก็บซ่อนเอาไว้ รอนำออกมาใช้เมื่อถึงคราวจำเป็น
ผู้ใดจะทราบว่าคนผู้นั้นใช้ไปหลายครั้งแล้วล้วนราบรื่น แต่พอนำมาใช้กับสกุลจูกลับเกิดเรื่องเสียอย่างนั้น
“เช่นนั้นก็รบกวนท่านหมอไป๋หลี่น้อยดูแผลให้แล้ว” เย่อวี๋หรานไม่ได้ถือสาความเย็นชาของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
คนเป็นหมอพึ่งพาฝีมือหาเลี้ยงชีพนี่นา จะหยิ่งสักหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา
หมอไป๋หลี่น้อยถอดผ้าพันแผลของต้าเป่าลงมา พอเห็นสมุนไพรที่พอกอยู่บนปากแผลก็มุ่นคิ้ว “เอาสมุนไพรมาพอกบนหัวเด็ก ๆ ส่งเดชแบบนี้ได้อย่างไร? ไม่เป็นแผลเป็นก็แปลกแล้ว”
จากนั้นก็ร้องบอกลูกศิษย์ให้ยกน้ำอุ่นและยาสำหรับ
