ทามาทำแผลให้ต้าเป่าใหม่อีกครั้ง
ขณะที่ลูกศิษย์ของเขาทำแผลให้ต้าเป่า หมอไป๋หลี่น้อยก็กล่าวกับเย่อวี๋หรานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ต้องเย็บแผล”
“เย็บแผล?!” เย่อวี๋หรานใจหายวาบ
นางไม่ได้ตั้งความหวังกับวิชาแพทย์ในสมัยโบราณมากนัก คิดไม่ถึงว่าพวกเขารู้จักการเย็บแผลแล้วหรือนี่?
หลิ่วซื่อกับหลี่ซื่อเพิ่งจะเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก พวกนางตระหนกกันทั้งคู่ “หา…หมายความว่าอะไรเจ้าคะ? เหมือนกับการเย็บผ้าน่ะหรือเจ้าคะ?”
พอกล่าวถึงคำว่าเย็บ พวกนางสองคนก็นึกไปถึงเรื่องนั้นเป็นอย่างแรก
หมอไป๋หลี่น้อยมองพวกนางสองคนพลางเอ่ยว่า “ใครเป็นคนตัดสินใจ”
เย่อวี๋หรานตอบ “ข้าเอง”
หมอไป๋หลี่น้อยไม่สนใจพวกนางสองคนอีก แต่หันมากล่าวกับเย่อวี๋หรานว่า “ปากแผลกว้างเกินไป ถึงขั้นเห็นกระดูกแล้ว ถ้าไม่เย็บปิด เนื้อทั้งสองฝั่งจะเชื่อมกันไม่สนิท พอหายแล้วก็ยากที่จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ ถ้าเย็บแผลแล้วใช้ยาตำรับพิเศษของตระกูลไป๋หลี่ของพวกข้าทาแผล แม้จะไม่อาจรับประกันว่าจะไม่ทิ้งแผลเป็นไว้เลย แต่อย่างน้อยก็มีความมั่นใจมากถึงแปดในสิบส่วน”
กล่าวถึงตอนท้าย เขายังเอ่ยว่า “ถ้าพวกท่านไม่วางใจ จะลองไปโรงหมออื่นดูก็ได้”
ท่าทางเหมือนไม่สนใจสักนิดว่าพวกนางจะอยากเย็บแผลหรือไม่ ถ้าไม่อยากให้เป็นแผลเป็นก็ต้องลองเสี่ยง แต่ถ้าแค่อยากรักษาแผลให้หาย เย็บหรือไม่เย็บก็สามารถรักษาให้หายได้ ส่วนว่าจะมีแผลเป็นขนาดเล็กหรือขนาดใหญ่ก็ขึ้นอยู่กั
