บโชคแล้ว
แผลของต้าเป่าก็เป็นได้ถูกที่ยิ่งนัก ประดับหราอยู่บนหน้าผาก ดูเหมือนไม่ใหญ่ วันหน้าก็คงไม่น่ากลัวมากนัก แต่สำหรับคนที่อยากเดินไปบนเส้นทางการสอบเคอจวี่แล้ว นี่เป็นแผลที่ร้ายแรงถึงชีวิตเลยทีเดียว
เย่อวี๋หรานถามว่า “เป็นด้ายจากใยเปลือกต้นหม่อนใช่ไหม?”
หมอไป๋หลี่น้อยผงะ เพราะเขาคิดไม่ถึงเลยว่า สตรีที่อาศัยอยู่ในชนบทห่างไกลความเจริญเช่นนี้ถึงกับรู้จักใยเปลือกต้นหม่อนด้วย?
ของสิ่งนี้เป็นสูตรลับเฉพาะในตระกูลไป๋หลี่เชียวนะ
ขณะที่หมอคนอื่นยังใช้ใยไหมและใยปอเย็บแผลอยู่นั้น พวกเขาก็ค้นพบสิ่งทดแทนที่ดีกว่าได้แล้ว นั่นก็คือใยเปลือกหม่อน
ของสิ่งนี้หาพบได้ง่าย ที่ไหนมีการเลี้ยงหนอนไหมก็ย่อมจะมีต้นหม่อน ขั้นตอนการทำก็ง่ายอย่างยิ่ง เพียงฉีกเส้นใยที่หนานุ่มด้านในของเปลือกหม่อนออกมา แล้วนำเปลือกที่เหลือพันเส้นใยเอาไว้
ถึงเวลาใช้งานค่อยนำออกมารมด้วยไอน้ำ ก็จะกลายเป็นเส้นใยนุ่มลื่นทันที
แน่นอน นี่ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญก็คือของสิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องถอนไหม เพราะร่างกายมนุษย์สามารถดูดซึมได้โดยตรง
ตอนที่คนในตระกูลไป๋หลี่ค้นพบเรื่องนี้ก็ทำให้คนทั้งตระกูลต้องอัศจรรย์ใจ มองว่านี่เป็นสมบัติล้ำค่า
“ท่านรู้ได้อย่างไร?!” หมอไป๋หลี่น้อยมีท่าทางพรึงเพริด
เย่อวี๋หรานลูบจมูก ไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไรดี
จะบอกว่าเป็นเกร็ดความรู้ประวัติศาสตร์จากชาติที่แล้วก็คงไม่ได้กระมัง ตอนนั้นเรียนถึงบทเกี่ยวกับสมุน
