ไพรจีน นางเกิดความสงสัยว่าในสมัยโบราณที่วิทยาการต่าง ๆ ยังไม่ก้าวหน้า ยามพบกับบาดแผลขนาดใหญ่ พวกเขารับมืออย่างไรกันนะ?
ไม่ค้นก็คงไม่รู้ เมื่อค้นคว้าเพิ่มเติมจึงทราบว่าคนโบราณไม่ได้โง่งมอย่างที่เย่อวี๋หรานคิด พวกเขาก็รู้ว่าแผลกว้างเช่นนี้จำเป็นต้องเย็บปิด
ในจำนวนนั้นมีใยเปลือกหม่อน เนื่องจากมีลักษณะพิเศษที่ร่างกายมนุษย์สามารถดูดซึมได้ เย่อวี๋หรานจึงจำได้แม่น
“ท่านรู้ได้อย่างไร?” หมอไป๋หลี่น้อยถามอีกครั้งขณะจ้องตาเย่อวี๋หรานไม่กะพริบ
นี่เป็นความลับของตระกูลพวกเขาเชียวนะ ถ้าคนนอกมารู้เข้า…
เขานึกไม่ออกเลยว่านี่จะเป็นเรื่องน่ากลัวมากเพียงใด!
“ข้ารู้จักแค่ชื่อ เหมือนจะเคยได้ยินมาว่าเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่ง สามารถเย็บปากแผลได้” เย่อวี๋หรานพยายามคาดเดาเหตุผลที่เขาตื่นตูมขนาดนี้ นางกล่าวว่า “ถ้าพวกท่านมีของสิ่งนี้ พวกข้าก็จะเย็บ แต่ถ้าไม่มี พวกข้าก็ขอคิดดูก่อน…”
ถ้าไม่มีของสิ่งนี้จริง ๆ เย่อวี๋หรานก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน
แต่เมื่อหมอไป๋หลี่น้อยเสนอขึ้นมาเองเช่นนี้ ดูแล้วคงมีของสิ่งนี้อยู่ นางก็วางใจได้แล้ว
พวกเขาไม่เพียงแต่รู้จักของสิ่งนี้ แต่ยังครอบครองเอาไว้อีกด้วย พิสูจน์ชัดว่าทักษะด้านนี้ของพวกเขาคงไม่เลว
เรื่องเฉพาะทางเช่นนี้ก็ให้ผู้เชี่ยวชาญเป็นคนทำจะดีกว่า ถึงนางจะกังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็ไร้ทางเลือก
ทางด้านหมอไป๋หลี่น้อยกลับไม่ค่อยวางใจนัก ถามนางว่าไปได้ยินมาจากที่ไหน ไปฟังใครพูด
