อฮุยถอนหายใจบอก “ผมเป็นแค่แรงงานคนหนึ่ง แค่วาดดอกไม้นกปลาแมลงได้ก็เท่านั้น… สมัยเด็กๆ โตมาในหมู่บ้าน พอออกไปทำงานก็วาดภาพบ้านเกิด… เฮ้อ… ชาตินี้ไม่เสียดายแล้ว!”เหอฮุยได้ยินดังนั้นก็ปิดปาก เพราะเขาเห็นว่าเหลียงสยงเริ่มตรวจหลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง การตรวจเสร็จสิ้นก็ได้แผ่นฟิล์มออกมาหลังเหลียงสยงอ่านอย่างจริงจังก็ถอนหายใจโล่งอกจ้าวหนานเห็นดังนั้นก็มีสีหน้าดีใจ “ผ่าตัดได้ไหมครับ”เหลียงสยงพยักหน้าบอก “น่าจะได้!”เหอฮุยยิ้มบอก “ผู้เชี่ยวชาญ คุณไม่ต้องหนักใจ อย่ามองผมเป็นจิตรกร สำเร็จหรือล้มเหลวผมก็ไม่โทษคุณ!”“ถึงผมไม่ได้ป่วยหนัก แต่ผมรู้ว่า…ผ่าตัดก็เหมือนวาดภาพ ไม่อาจวาดดีได้ทุกครั้ง”เห็นเหอฮุยตรงไปตรงมา เหลียงสยงอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้“ผู้เฒ่าวางใจเถอะครับ การผ่าตัดจะไม่มีปัญหา!”พูดจบทางเหลียงสยงก็ไปเตรียมการผ่าตัดเพราะเตรียมการล่วงหน้าไว้แล้ว ทุกคนจึงทำงานราบรื่นมากตอนนี้ห่างจากตอนที่อาการกำเริบห้าชั่วโมงแล้วถึงแม้รักษาให้กลับมาแข็งแรงได้ในสิบสองชั่วโมง แต่…หลังประสาทตาย สำหรับคนทั่วไปไม่มีผลกระทบมากนักทว่าสำหรับจิตรกรแล้วกลับไม่เหมือนกัน!เหลียงสยงเตรียมการผ่าตัดเสร็จแล้วทุกอย่างพร้อมสรรพในห้องผ่าตัดมีคน
