สามสิบปีข้างหน้า…เหลียงสยงก็แขวะหนึ่งประโยค “ยังมีคนที่โอเวอร์ยิ่งกว่านี้อีกนะ!”“มีครั้งหนึ่ง ผมผ่าตัดหลอดเลือดตีบแคบให้คนไข้ ผลคือถึงครึ่งทางแล้วมีโทรศัพท์มา จู่ๆ ผู้นำก็ดึงดันจะให้ผมผ่าตัดวิธีรังสีรักษาร่วมให้ได้ ตอนนั้นผมติดผ่าตัดอยู่ เขาก็ยังยืนกรานจะให้ผมไปผ่าตัด เดิมทีก็เป็นภาวะหลอดเลือดคาโรติดอุดกั้นธรรมดา ใครก็ทำได้ แต่ดันอยากให้ผมทำ! ต่อมาหลังจากผมปฏิเสธ ผมก็ถูกถอดคุณสมบัติการคัดเลือกสองปีซ้อน หัวข้อสองปีนั้นของผมไม่ผ่านสักหัวข้อ!”เหลียงสยงพูดจบก็ยิ้มด่าหนึ่งประโยค “มารดาเถอะกลัวแทบแย่แน่ะ! บางครั้งเป็นหมอยากที่สุดไม่ใช่การผ่าตัดแต่เป็นเรื่องทางโลก! คุณคิดดูสิคนไข้คนหนึ่งกำลังใกล้ตายแต่คนไข้อีกคนกลับจะเสพสุขการปฏิบัติที่ดีที่สุด… ตอนนี้ฉันเรียนรู้แล้ว ไม่สิ…กลัวแล้ว!”พูดจบเหลียงสยงก็หัวเราะก่อน เสียงหัวเราะเจือแววเหยียดหยัน“ศาสตราจารย์เฉิน คุณมีตรวจไม่ใช่หรือ รีบไปเถอะ!หลังผ่าตัดเคสนี้เสร็จ ผมจะไปต้อนรับนักวาดท่านนี้เอง คุณไม่ต้องห่วง”หลังเฉินชางฟังจบ ในใจกลับสะท้อนใจมากหัวหน้าเหลียงก็นับว่าเป็นตัวของตัวเองตอนตัวเองยังอยู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ อยากพูดอะไรก็พูดหัวหน้าที่อยู่ด้านข้
