ไม่มาแน่นอนด้านเล่อเล่อพอเห็นเจ้าอ้วนหยางคนนี้ทั้งยอมจ่ายเงินและยอมทุ่มกำลังให้ก็อดบ่นไม่ได้ “เจ้าอ้วนหยางคนนี้มองโลกในแง่บวกเกินไปมั้ง เป็นพวกกินปูนร้อนท้องตามแบบฉบับเลยกัวเป่าไท่คนนี้ก็โง่เกินไปแล้ว!”“เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเรื่องนี้เป็นแบบไหน ไม่รู้จักโมโหเสียบ้างเลย!”เสี่ยวหลินเดินผ่านมา ได้ยินคำพูดของเล่อเล่อก็อดกล่าวไม่ได้ “อาจจะหมดเยื่อใยไปนานแล้วละมั้ง!”หลังจ่ายเงินเสร็จ จนแล้วจนรอดกัวเป่าไท่และลูกชายก็ไม่เข้าไปเยี่ยมฮั่วจินเย่เลยแม้แต่แวบเดียวช่วงเที่ยงวันเจ้าอ้วนหยางพากัวเป่าไท่มาเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหาร ให้เด็กชายไปพักในโรงแรมเล็กๆ ชั่วคราวก่อนหลังจากนั่งลงก็สั่งอาหารจานเนื้อมาหลายอย่าง แถมสั่งเหล้ามาด้วยพอดื่มเหล้ามากเข้า กัวเป่าไท่ก็ถอนหายใจออกมา“พี่หยาง อันที่จริงผมไม่โทษพี่เลย ผมได้แต่โทษตัวเองที่มอบชีวิตดีๆ ให้เย่จื่อไม่ได้! คนเรามีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองผมไม่ก้าวก่ายเรื่องของเธอ แต่ว่า…ตอนนี้ไม่ทันรู้ตัวก็กลายเป็นแบบนี้ไป คงไม่ถูกต้องใช่ไหมล่ะ! คุณบอกชื่อคลินิกนั้นกับผมเถอะ เดี๋ยวผมจะไปฟ้องพวกเขา ผมไม่เชื่อหรอกว่าพวกมันจะทำอะไรไอ้พิการอย่างผมได้!”เจ้าอ้วนหยางได้ยินก็มีสีหน้า
