บทที่ 675 อะไรนะ?! มีแผลเป็นไม่อาจสอบเคอจวี่
ต้าเป่าเอื้อมมือขึ้นไปแตะหน้าผากแล้วเห็นเลือดบนนิ้ว ก็ต้องตะลึงอึ้ง: แย่แล้ว ข้าเลือดออก!
เขาไม่ได้กลัวเจ็บ ตอนเด็กชอบเล่นซุกซนก็มักกระแทกนั่นกระแทกนี่อยู่บ่อย ๆ แต่เขาโชคดีจึงไม่ได้ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้
จนกระทั่งเข้าไปเรียนในสำนักศึกษา เขาค่อยรู้จากอาจารย์เสินว่า ราชสำนักได้ตรากฎไว้ว่า ผู้มีแผลเป็นไม่อาจสอบเคอจวี่ เพราะระคายสายพระเนตร
“ท่านแม่ รีบเรียกท่านย่าเร็วขอรับ!”
ครั้นเห็นเลือดบนศีรษะลูกชายไหลออกมาไม่หยุด หลิ่วซื่อก็นึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง เพราะนางไม่คิดเลยว่า ตนเองแค่จิ้มเบา ๆ ไม่กี่ครั้งกลับทำให้ลูกชายล้มได้แล้ว
แต่นางยังคงพูดว่า “เรียกย่าเจ้าทำไม? เจ้าอยากฟ้องงั้นเรอะ? ลูกผู้ชายอกสามศอกมีใครไม่มีแผลเป็นกันบ้าง?”
เพิ่งพูดจบ ต้าเป่าก็กล่าวขึ้นอย่างร้อนใจ “ท่านแม่ ถ้าหัวข้ามีแผลเป็นก็ไม่สามารถสอบเคอจวี่ได้แล้วนะขอรับ”
“ทำไมจะสอบไม่ได้?”
“เป็นกฎขอรับ”
……
คราวนี้หลิ่วซื่อค่อยร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ ไม่มีแก่ใจไปสนเรื่องที่ตนโมโหอีกแล้ว นางตะโกนเสียงดังลั่น “แย่แล้ว ใครก็ได้ ต้าเป่าหัวแตก มีแผลเป็นแล้ว!”
“ใครก็ได้ แย่แล้ว ต้าเป่าเกิดเรื่องแล้ว!”
……
หลี่ซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อที่ได้ยินเสียงร้องของหลิ่วซื่อต่างรีบวิ่งมาหา
หลี่ซื่อวิ่งเร็วที่สุด มองปราดเดียวก็เห็นว่ามือของหลิ่วซื่อที่กุมหน้าผากของต้าเป่าอยู่มีเลือดไหลซึมออกมา
“เกิดอะไรขึ้น
