? ทำไมถึงหัวแตกได้เล่า?” พูดพลางจะเข้ามาดูแผลบนศีรษะของต้าเป่าว่าร้ายแรงหรือไม่ด้วยความเป็นห่วง
มิคาดว่าความเคลื่อนไหวเล็กน้อยเท่านั้นกลับทำให้หลิ่วซื่อแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดออกมา “เจ้าจะทำอะไร?! เจ้าคิดจะทำร้ายให้ต้าเป่าสอบเคอจวี่ไม่ได้ใช่ไหม?”
หลี่ซื่ออึ้งไป “หา?!”
เพราะนางคิดไม่ถึงเลยว่า การกระทำเพราะความเป็นห่วงของตนเอง เหตุใดพอไปอยู่ในสายตาของพี่สะใภ้ใหญ่กลับกลายเป็นแฝงเจตนาร้ายไปเสียได้?
“ก็เพราะเป็นห่วงต้าเป่าน่ะสิเจ้าคะ พี่สะใภ้ใหญ่ ทำไมท่านพูดเช่นนี้?” หลิวซื่อวิ่งได้ไม่ค่อยเร็วนักเพราะกำลังตั้งครรภ์อยู่
นางมาเห็นฉากนี้พอดีจึงเรียกร้องความเป็นธรรมให้หลี่ซื่อ
“ไม่พูดแบบนี้แล้วจะให้พูดแบบไหน? พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าบนหัวต้าเป่ามีแผล ไม่อาจแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้า” หลิ่วซื่อร้องเสียงแหลม “ถ้าทิ้งแผลเป็นเอาไว้ ทำให้ต้าเป่าไม่อาจสอบเคอจวี่ พวกเจ้าจะชดใช้ให้ข้าไหม? พวกเจ้าชดเชยไหวงั้นเรอะ?”
หลิวซื่อกับหลี่ซื่อที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีแผลเป็นแล้วจะไม่อาจสอบเคอจวี่ได้ รวมถึงหลินซื่อที่เพิ่งรีบรุดมาถึง ล้วนคิดว่าพี่สะใภ้ใหญ่เสียสติไปแล้ว
หรือว่านางเสียสติไปเพราะพักนี้แม่สามีไม่สนใจนาง?
พวกนางถึงขั้นสงสัยว่าพี่สะใภ้ใหญ่จงใจทำร้ายต้าเป่าเพื่อเรียกร้องความสนใจจากแม่สามี
เอ่อ…
คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกกระมัง?
ถึงอย่างไร ต้าเป่าก็เป็นลูกของพี่สะใภ้ใหญ่นะ!
แต่มองสีหน้าของหลิ่วซื่ออย่างไรก็รู้สึกว่า
