ไม่ปรกติ
เย่อวี๋หรานได้ยินเสียงเอะอะช้าที่สุด เพราะนางกำลังเล่านิทานอยู่กับพวกเอ้อร์เป่า ซานเป่า และซื่อเป่า
ซานเป่ายังหัวเราะอยู่เลยว่า “ท่านย่า ท่านรีบเล่าเถอะขอรับ อย่าให้พี่ใหญ่มาได้ยิน ใครใช้ให้เขาไปห้องส้วมกันเล่า…”
เอ้อร์เป่าช่วยแก้ให้เขา “ซานเป่า ไม่อาจเรียกว่าไปห้องส้วม ให้เรียกว่าไปห้องสุขา”
“มันก็คือไปเข้าห้องส้วมเหมือนกันไม่ใช่หรือ?” ซานเป่ามุ่ยปาก ไม่อยากจะยอมแพ้
ยามนั้นเอง เสียงแหลมสูงก็ดังเข้ามาถึงในเรือน
ถึงจะได้ยินไม่ชัดนัก แต่เย่อวี๋หรานก็พอจะฟังออกว่าดูเหมือนจะเกี่ยวกับต้าเป่า ฟังจากน้ำเสียงร้อนรนนั่นแล้ว คงเกิดเรื่องขึ้นเป็นแน่
“เจ้าเจ็ด เจ้าดูแลพวกหลาน ๆ แม่จะออกไปดูข้างนอกสักหน่อย”
เย่อวี๋หรานกำชับแล้วก็รีบเดินออกไปข้างนอก
แต่นางคล้ายจะลืมไปแล้วว่า ด้วยความสามารถของจูชี เขาจะคุมหลานชายสามคนได้เช่นนั้นหรือ? มิหนำซ้ำเอ้อร์เป่าก็ยังซุกซนปานนั้น ถ้าต้าเป่าอยู่ด้วยอาจควบคุมเขาได้บ้าง แต่ยามนี้ต้าเป่าไม่อยู่ นั่นก็พูดยากแล้ว
ดังนั้นเย่อวี๋หรานเพิ่งจากไป เอ้อร์เป่าก็เสนอให้ทุกคนรวมถึงจูชีตามหลังเย่อวี๋หรานออกไปด้วย
หลี่ซื่อไม่ได้เถียงหลิ่วซื่อ หลิ่วซื่อเข้าใจว่าตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบจึงพูดจาหนักข้อกว่าเดิม
เมื่อเย่อวี๋หรานออกมาก็เห็นภาพเช่นนี้เอง…หลิ่วซื่อชี้หลี่ซื่อกล่าวหาว่าอีกฝ่ายวางแผนทำร้ายต้าเป่า
ครั้นหลี่ซื่อเห็นเย่อวี๋หรานก็รีบเดินเข้ามาหา “ท่านแม่ ท่านรีบมาด
