ไรกันเฉินชางรีบตามจางเสวี่ยเลี่ยงไปที่ห้องสังเกตอาการ เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอาวุโสฉินไท่ซานกอดขาชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งไว้“พ่อหนุ่ม นายเพิ่งจะอายุเท่าไรกันเชียว”“คิดไม่ตกซะแล้วเหรอ!”“ในอนาคตยังมีเรื่องดีๆ รออยู่นะ นายจะหุนหันพลันแล่นไปชั่วขณะไม่ได้!”แม้ฉินไท่ซ่านจะอายุมากแล้ว แต่ด้วยพื้นฐานทำงานใช้แรง เขาจึงรั้งตัวชายวัยสามสิบกว่าหนักเจ็ดสิบแปดกิโลกรัมไว้ได้!ชายคนนั้นส่ายหน้า เอ่ยด้วยสีหน้าหวาดกลัว “ไม่ๆๆ!คุณไม่เข้าใจหรอก! ผู้อาวุโส บ้านเราโดนสาปแล้ว! สมาชิกครอบครัวเราประสบเรื่องร้ายสารพัด ทยอยตายตามกันไปทุกปี! พวกเราถูกสาปแล้ว คุณเข้าใจไหมครับ ผู้อาวุโสถึงคราวของทั้งบ้านเราแล้ว! ตอนนี้ก็ถึงตาผมแล้ว!”ฉินไท่ซานอดขมวดคิ้วไม่ได้ “ถ้านายตายไป ลูกนายจะเป็นยังไง! เมียนายจะทำยังไง!”ชายคนนั้นได้ยินก็โมโหยิ่งกว่าเดิม!แม้แต่น้ำเสียงยังเจือความสิ้นหวังเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน!“เมียผมหนีไปกับคนอื่นแล้ว ลูกก็ไม่ใช่ลูกผม!”ฉินไท่ซานตะลึงงันทันที ทันใดนั้น…ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี!ว่ากันตามตรง...เขาค่อนข้างอยากปล่อยชายคนนี้ไปเสียแล้วแต่แน่นอนว่าทำไม่ได้พวกเฉินชางเห็นเหตุการณ์ก็รีบเดินเข้าไปหา
