นชางอดพูดไม่ได้ “ผมแค่มีความคิดเบื้องต้น แต่ต้องเจอคนไข้ด้วยตัวเองก่อน ถึงอย่างไร…ข้อมูลภาพกับตัวจริงก็ต่างกัน!”คิมเยอึนตื่นเต้นมาก เธอรีบพยักหน้า “ได้ค่ะ!ศาสตราจารย์เฉิน!! ขอบคุณค่ะ! เราจะรีบออกเดินทางโดยเร็วที่สุด! ศาสตราจารย์เฉิน ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโซลแห่งเกาหลีใต้ของเราก็จะเป็นเพื่อนที่จริงใจที่สุดของคุณ!”คิมเยอึนตื่นเต้นมากจริงๆถึงอย่างไรตอนนี้ก็ไม่มีใครยอมรับเจ้าหนูจงซอกไปรักษานอกจากเฉินชางก็เหมือนจะไม่มีคนอื่นเลยนี่อาจจะเป็นความหวังสุดท้ายของเขาสินะเฉินชางพลันพูดว่า “เกรงใจเกินไปแล้ว นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ผมเองก็เป็นหมอ!”เฉินชางนิ่งมากแต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ฐานะของเขาในใจของทุกคนก็ยิ่งสูงส่งทันใดนั้น หลายคนอดถามไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน…เราไปดูได้ไหม”“ศาสตราจารย์เฉิน ผมชูจิจากประเทศญี่ปุ่นครับ ผมไปดูการผ่าตัดในห้องผ่าตัดได้ไหมครับ”“ศาสตราจารย์เฉิน ผมจากสิงคโปร์ครับ…”“ศาสตราจารย์เฉิน…”คนที่ส่งคำถามเข้าไปเยอะขึ้นเรื่อยๆพวกเขารอคอยการผ่าตัดนี้มากจริงๆเฉินชางไม่ได้ปฏิเสธ พลันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ได้ครับ ยินดีต้อนรับทุกคนที่จะมาหารือเกี่ยวกับการผ่าตัดนี้ด้วยกันครับ”ทุกคนได
