พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็ได้สติกลับมา เหล่าอู๋รีบพักหน้าจอไว้!“เข้ามา!”หลังจากเติ้งเกาหย่วนเข้ามา เขามองอู๋ถงฝูด้วยความสงสัย“ผู้อำนวยการอู๋ คุณ…ทำไมดูลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ ทำอะไรอยู่ในห้องทำงาน”อู๋ถงฝูรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “ฮ่าๆ…ไม่มีอะไร ไม่ได้ทำอะไรเลย คิดเรื่องงานน่ะ!”จู่ๆ เติ้งเกาหย่วนก็เอ่ยขึ้นว่า “โอ้ ผมขอ…ใช้คอมพิวเตอร์คุณทีสิ เมื่อกี้ของทางนั้นค้างนิดหน่อย แค่จะส่งอีเมล์ฉบับเดียว”อู๋ถงฝูชะงักไปทันที ขณะที่กำลังจะกดปิด แต่…มือกลับสั่น กดเปิดหน้าจอขึ้นมา!พอเป็นแบบนี้ อืม ประกาศรับสมัครจึงโผล่ขึ้นมาอู๋ถงฝูหน้าแดงทันที ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ฮ่าๆเมื่อกี้ฉันดูประกาศนี้อยู่น่ะ…”เติ้งเกาหย่วนพลันยิ้มออกมา “อะไรกัน หวั่นไหวหรือไง”พูดจบก็พึมพำกับตัวเอง “ขนาดตัวผมยังอยากไปเลย!”“พูดกันตรงๆ ผมไม่นึกอิจฉาสวัสดิการระดับนี้เลยจริงๆประเด็นหลักคือ ทางเมืองอันหยางมีพื้นที่กว้างใหญ่ให้ใช้สอยจริงๆ!”“นับแต่โบราณมา ที่ราบภาคกลางคือแดนศักดิ์สิทธิ์มีอัจฉริยะปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง นี่ก็นานมากแล้วที่ไม่โผล่มาเลยจนมีเฉินชางคนนี้…”“ตอนนี้ผมหวังจริงๆ ว่าจะมีคนเก่งสักคนเข้ามาพัฒนาเมืองอันหยางให้เจริญก้าวหน้า!”“นับจากนี้ไ
