เมื่อกลับมาที่ห้องทำงานผู้อาวุโสจงยังอยู่เฉินชางถึงนึกขึ้นได้ว่าดูเหมือนชายชราจะมาเพราะมีธุระบางอย่าง“สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จงครับ ผมยุ่งตลอดทั้งเช้าไม่ได้ต้อนรับคุณดีๆ เลย ไปรับประทานมื้อเที่ยงง่ายๆ ด้วยกันเถอะครับ!”จงหรานพยักหน้า “อืม ไปที่โรงอาหารเถอะ ฉันอยากเห็นว่าโรงอาหารของโรงพยาบาลเป็นยังไง”เฉินชางได้ยินก็ขานรับ “ได้ครับ ผมจะพาคุณไป”ช่วงเที่ยงกว่าๆ บริเวณทางเดินมีคนมากมาย พบเห็นชาวต่างชาติสองสามคนที่สื่อสารภาษาจีนตะกุกตะกักเป็นครั้งคราวผู้อาวุโสจงอดยิ้มไม่ได้ “เป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”เฉินชางอดเอ่ยไม่ได้ “ยังอีกไกลครับ”“ผมทราบความสามารถของตัวเองดี ตอนนี้ถึงแม้จะเป็นผู้อำนวยการศูนย์ที่ดี แต่ว่า…ผมไม่มีความสามารถพอจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ดีได้”“การพัฒนาโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑล คือเส้นทางแสนยาวไกล จำเป็นต้องได้คนมีความสามารถมองการณ์ไกลและกล้าหาญมารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาล”“ขอพูดกับผู้อาวุโสตามตรงเลยนะครับ ช่วงนี้พวกเรากำลังวางแผนรับสมัครผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยู่”ผู้อาวุโสจงยิ้มอย่างมีเลศนัย “เธอคิดว่าฉันเป็นยังไงล่ะ”เฉินชางได้ยินก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนทันที!“ผู้อาวุโสมีคุณธรรมและบารมีสูงส
