่ง เป็นอดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลปักกิ่งยูเนี่ยน แถมยังเป็นผู้ก่อตั้งองค์กรกู้ชีพฉุกเฉินและโรควิกฤตในปัจจุบันด้วย…ผมไม่กล้าอาจเอื้อม…”พูดๆ ไปเฉินชางก็หยุดชะงัก ตะลึงงันในทันใด!จู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคแรกที่ผู้อาวุโสจงเอ่ยหลังเจอกันวันนี้!พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางหันหลังกลับมาทันที มองผู้อาวุโสจงพลางเบิกตากว้าง มีสีหน้าตกใจ!“ไม่ใช่มั้งครับ”“ท่านสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จง คุณล้อผมเล่นหรือเปล่าครับ”“นี่มัน…ทำไมจู่ๆ ผมรู้สึกเหมือนฝันอยู่กันนะ!”เฉินชางค่อนข้างวางตัวไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะจงหรานต้องการรับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยาง นี่เป็นเรื่องดีเหมือนมีโชคหล่นลงมาจากฟ้าแน่อยู่แล้วแถมยังเป็นโชคทองสองชั้น เป็นโชคทองสุดประเสริฐแบบนี้ชวนให้ตื่นเต้นเหลือเกิน!ผู้อาวุโสจงเห็นเฉินชางมีท่าทางแบบนี้ก็อดหยอกเล่นไม่ได้ “เธออยากให้ฉันพูดเล่นเหรอ”เฉินชางรีบส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่อยากครับ!”ผู้อาวุโสจงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอจะเลี้ยงดูปูเสื่อฉันอย่างดีสักมื้อหรือเปล่า”เฉินชางหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา “อย่าว่าแต่เลี้ยงสักมื้อเลยครับ ผมพร้อมจะปรนนิบัติให้อิ่มท้องไปตลอดชีวิต!”ผู้อาวุโสจงจะเคยได้ยินคำพูดทะเล้นแบบนี้เสียที่ไหนเข
