นนั้น (ทุกคนโปรดอย่าเข้าใจผิด… ผู้อำนวยการอาวุโสจงคนนี้ไม่ใช่บุคคลท่านนั้นที่อยู่ในตำราเรียน)
เติงหมิงมองผู้ก่อตั้งรากฐานองค์กรกู้ชีพฉุกเฉินและโรควิกฤตแห่งประเทศจีนที่อยู่ตรงหน้า ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
“สวัสดีครับท่านสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จง!” เติงหมิงค่อนข้างตื่นเต้น จงหรานพยักหน้าให้ เอ่ยยิ้มๆ “พ่อหนุ่มไปทำงานเถอะ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก”
คนที่อยู่รอบห้องมองสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จง ไม่รู้ว่าเข้ามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด! สมัครงานหรือ? หมายความว่าไง? ทุกคนล้วนค่อนข้างฉงน จงหรานคือใครกัน เขาจำเป็นต้องสมัครงานอีกหรือ เขาเคยเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลปักกิ่งยูเนียน ปัจจุบันเป็นประธานสมาคมการแพทย์จีน เป็นหัวหน้าทีมผู้เชี่ยวชาญระดับสูงของกระทรวงสาธารณสุขแห่งชาติ เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์และสภาวิศวกรรม บุคคลระดับนี้อยู่ที่ไหนจะไม่เจริญบ้าง เป็นเทพที่อัญเชิญมาไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่นเลย ชั่วขณะนั้นทุกคนเริ่มคาดเดาไปสารพัด
แต่เวลานี้ เฉินชางรีบมาที่ห้องสังเกตอาการโดยเร็ว เฮอไฉอวิน ผู้อำนวยการแผนกประสาทวิทยาจากโรงพยาบาลตงตาสาขาหนึ่ง ใช้เวลาตลอดช่วงเช้าโทรออกสิบกว่าสาย รวมถึงสอบถามปรึกษาศาสตราจารย์อาวุโสมากมายหลายท่าน ตอนนี้สถานการณ์ของผู้ป่วยยังเหมือนเดิม ไม่ได้รับการบรรเทาจากฮอร์โมนมากนัก ญาติผู้ป่วยก็เริ่มกระวนกระวายแล้ว
“หมอครับ เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ใช่แล้ว วันขึ้นสิบห้าค่ำเป็นวันดีแท้ๆ แต่เก
