วข้องกันได้อย่างไร
“อ้อ ปกติแล้วงานหลักของพวกคุณคืออะไรครับ”
หวังชิวหลิงเอ่ยเสียงสะอื้น “ต่อไปฉันคงทำงานไม่ได้แล้ว… หมอคะ ขอร้องคุณละ สามีฉันเป็นคนขับแท็กซี่ ฉันเป็นสาวโรงงาน ฉันมีลูกสองคน มีแม่ที่ป่วย… ฉันจำเป็นต้องทำงานให้ได้ ฉันปล่อยให้เขาทำงานคนเดียวไม่ได้ มันลำบากเกินไป งานในโรงงานดอกไม้ไฟจำเจมาก แต่ก็ไม่ได้เหนื่อยจนเกินไป สีสันสดใสตอนที่ดอกไม้ไฟเบ่งบานเกิดจากการเผาไหม้ของผงโลหะ แต่ผงโลหะพวกนี้จำเป็นต้องติดกาวยึดเกาะเข้าด้วยกัน งานของฉันคือส่วนนี้ค่ะ ใช้กาวทาผงโลหะพวกนี้ให้จับตัวเป็นก้อน ไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการเผาไหม้”
หลังจากเฉินชางได้ฟังก็ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสักเท่าไร ถึงอย่างไรขั้นตอนนี้ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเมทานอลไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้ทำให้เฉินชางอดขมวดคิ้วไม่ได้ พวกเฮอไฉอวินและตูเจวียนหงจากโรงพยาบาลตงตาสาขาหนึ่ง มองเฉินชางอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมจู่ๆ เฉินชางก็วิ่งแจ้นมาถามเรื่องกิจวัตรของผู้ป่วยล่ะ หรือจะเกิดจากความเครียดทางจิตใจ ทุกคนเริ่มเดาสุ่มเดชขึ้นมา
แต่เฉินชางกลับค่อนข้างฉงน โรงงานดอกไม้ไฟจะมีเมทานอลได้อย่างไร หรือตนจะเดาผิดไป? อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าจะตัดความเป็นไปได้ข้อนี้ทิ้งไม่ได้ พอคิดมาถึงตรงนี้เฉินชางเอ่ยกับพยาบาลฉินหยาลิ่วว่า “เจาะเลือดผู้ป่วยส่งตรวจหาเมทานอล”
เมื่อทุกคนได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที! เมทานอลเหรอ? ใช่แล้ว! ดูเหมือนเมทานอลจะทำให้เกิดอาการแบบนี้ได
