ั้งหมดของผู้ป่วยซ้ำไปซ้ำมา เวลานี้เองเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นจากด้านหลังของเฉินชาง
“เธอซักประวัติอาชีพผู้ป่วยหรือยัง”
เพียงประโยคเดียวก็ทำเฉินชางตะลึงทันที! เสมือนมีคนช่วยปลุกสติ จากนั้นสมองพลันปลอดโปร่งขึ้นมาทันที! แต่เรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ชายชราที่อยู่ด้านหลังคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น! เป็นผู้อาวุโสจง!
เฉินชางรีบลุกขึ้นมาถามด้วยความแปลกใจ “ผู้อาวุโสจง คุณมาได้อย่างไรครับ”
ชายชรายิ้มน้อยๆ “มาสมัครงาน แต่วันหลังค่อยคุยเรื่องนี้ทีหลังเถอะ ยังมีเรื่องอื่นอยู่ ทำไมตอนที่เธอวินิจฉัยถึงไม่ซักประวัติอาชีพของผู้ป่วยล่ะ”
เฉินชางหน้าแดงทันที! ที่ผ่านมาเส้นทางของเฉินชางราบรื่นมาโดยตลอด ทำให้เขาเผลอมองข้ามรายละเอียดมากมายไป!
“การซักประวัติน่ะ มองข้ามไปไม่ได้เหมือนกันนะ! ผลวินิจฉัยของผู้ป่วยรายนี้ถูกต้องแล้ว ยังคงเป็นภาวะระบบหายใจเป็นด่าง แถมยังมีภาวะเลือดเป็นกรดควบคู่กันด้วย! แต่เธอสับสนเรื่องลำดับแล้ว ผู้ป่วยไม่ได้มีภาวะที่เรียกว่าหายใจเกิน อาการหอบของเขาไม่ใช่ต้นตอของโรค แต่เป็นผลจากโรค! เธอคิดดูสิ ทำไมเธอไม่สอบถามถึงอาชีพของผู้ป่วย!”
พอผู้อำนวยการอาวุโสจงกล่าวเช่นนี้ คำตอบก็ผุดขึ้นมาในหัวเฉินชางแทบจะทันที! เฉินชางเข้าใจภาวะเป็นพิษอย่างทะลุปรุโปร่งยิ่ง! สิ่งที่ก่อให้เกิดภาวะเลือดเป็นกรด แถมระบบหายใจก็เป็นด่าง ควบคู่กับอาการสูญเสียการตอบสนองต่อแสงจากภาวะพิษ… เห็นได้ชัดว่าเป็นเมทานอล [8]!
แต่ผู้ป
