พียงครึ่งปีหลังจากฉินเสี่ยวยวนออกจากโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลไปโรงพยาบาลกลับค่อนข้างตกต่ำลงแล้วหากไม่ใช่เพราะเฉินชางกลับมาได้ทันเวลาปล่อยไว้นานเข้าต้องเกิดปัญหาสารพัดขึ้นแน่นอน
เฉินชางสังเกตเห็นปัญหาข้อนี้ได้ทำให้ผู้อาวุโสอย่างพวกเขานึกชื่นชมมากจริงๆ
เรื่องที่น่าหนักใจที่สุดบนโลกนี้คือหลังจากที่ศักยภาพของใครบางคนก้าวหน้าขึ้นเขาก็เริ่มมีความคิดและพฤติกรรมหลงระเริงโชคดีที่เฉินชางไม่เป็นแบบนั้น!
เรื่องนี้ทำให้ทุกคนโล่งใจกันถ้วนหน้าหากเฉินชางหลงระเริงขึ้นมาจริงๆพูดกันอย่างสัตย์จริง…อันที่จริงพวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
หลี่เจียนเหวยพลันเอ่ยว่า “คำพูดศาสตราจารย์เฉินมีเหตุผลพวกเราต้องการผู้อำนวยการสักคนที่จะวางแผนพัฒนาโรงพยาบาลและจัดการสมดุลระหว่างแผนกจริงๆ”
“แต่จะให้เปิดรับสมัครผู้อำนวยการโรงพยาบาลคงไม่เหมาะมั้ง”
“ถึงอย่างไรตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเราก็อยู่ในระดับรองอธิบดี…จะรับสมัครยังไงล่ะเบื้องบนจะเห็นด้วยเหรอ”
หลี่เจียนเหวยใคร่ครวญอย่างใส่ใจยิ่งตำแหน่งสำคัญแบบนี้ผู้นำระดับสูงจะยอมปล่อยไปหรือ
หลังจากนี้โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลมีโครงการก่อสร้างมากมายและใหญ่มากงบประมาณยิ่งสูงถึงสองพันกว่าล้านรวมถึงศูนย์วิจัยรักษาโรคพาร์กินสันด้วย
ถึงแม้ตอนนี้ศูนย์ฟื้นฟูเส้นเอ็นจะจัดไว้ในแผนกฉุกเฉินเก่าแต่สุดท้ายก็ต้องการสถานที่สำหรับแยกตัวเป็นเอกเทศ
อีกทั้งโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลได้กำหนดวิทยาเขตใ
