วันจะแช่อยู่ที่ห้องทำงานชั้นหนึ่งของอาคารศูนย์ฉุกเฉินแต่ปกติแล้วเบาะเก้าอี่ยังไม่ทันอุ่นก็ต้องออกไปพบผู้ป่วยอีกแล้ว
เรื่องรับสมัครผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลังจากเฉินชางรายงานต่อเลี่ยวรุนฟางรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขแห่งชาติแล้วเลี่ยวรุนฟางตะลึงไปทันทีแต่ผ่านไปสักพักหนึ่งครั้งนี้เลี่ยวรุนฟางตัดสินใจเองอีกครั้ง!
“เรื่องโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลคุณจัดการตามที่เห็นสมควรได้เลยถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาฉันจะรับผิดชอบเอง”
ความไว้วางใจในส่วนนี้ทำให้เฉินชางค่อนข้างซาบซึ้งเรื่องนี้ยังต้องได้รับความเห็นชอบจากทางมณฑลด้วยแต่มีขงเสียงหมิงและฉินเสี่ยวยวนอยู่โดยพื้นฐานแล้วเรื่องนี้แทบไม่ต้องเปลืองแรงก็สำเร็จไปด้วยดี
หลังจากนั้นเฉินชางเตรียมจะประกาศหลังผ่านเทศกาลหยวนเซียว[1]ไปแล้วในวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่งเฉินชางใช้เวลาร่วมกับครอบครัวหยางจยาฮุยลงมือปั้นบัวลอยด้วยตัวเองเป็นสูตรที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่นรสชาติอร่อยมาก
มณฑลตงหยางยังมีฐานะเป็นมณฑลดอยพัฒนาความจริงแล้วในทุกๆ ปีจะรักษาธรรมเนียมการจุดพลุไว้เสมอมา
ทว่าเริ่มจากปีที่แล้วเป็นต้นมาเพื่อป้องกันเหตุเพลิงไหม้และรักษาคุณภาพอากาศจึงค่อยๆ มีการจำกัดควบคุมส่วนโรงงานดอกไม้ไฟเมืองอันหยางเดิมทีมีชื่อเสียงมากเป็นบริษัทลูกแห่งหนึ่งในเครือโรงงานเหล็กกล้าอันหยางตอนนี้ได้กลายเป็นโรงงานดอกไม้ไฟที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงของประเทศแล้วเช่นกัน
ในคืนขึ้นสิบห้าค่ำเป็นวันมงคลของเดือ
