อไม่ได้เก่งกาจอะไร”
“ผมได้ติดต่อกับลูกศิษย์ของท่านอาจารย์หวังแห่งเสินหนงเจี้ยไว้แล้ว รอแค่อาจารย์หวังจัดการเรื่องทางนั้นเสร็จก็จะเดินทางมายังปักกิ่งเลย”
เฮ่อเหลียนเจี๋ยคือลูกน้องของเวินสือเหนียน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงต้องให้ความสำคัญกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนั้นด้วย
สายตาของเขาแฝงไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม
เฝ่ยไป๋ลู่อายุยังน้อย มีแค่ทักษะนิด ๆ หน่อย ๆ แต่ทักษะนิดหน่อยนั่นแค่มากพอจะสร้างความบันเทิงและรายได้ทางบนโลกออนไลน์ได้เท่านั้น
จะมาเทียบชั้นกับท่านอาจารย์หวังที่เขาต้องลงแรงอย่างยากลำบากเพื่อเชิญท่านมาได้ยังไง…
เวินสือเหนียนเหลือบมองเขา ก่อนจะพูดอย่างไร้อารมณ์ “ออกไป”
เฮ่อเหลียนเจี๋ยพลันใบหน้าแข็งค้าง เขาก้มหัวให้ แล้วเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างว่าง่าย
ทว่าภายในใจกำลังกรีดร้องออกมา รอก่อนเถอะ ถ้าอาจารย์หวังที่เขาเชิญมามาถึงเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นเจ้านายจะต้องรู้สึกผิดที่เมินเขาในวันนี้แน่
เมื่อคนที่ทำให้หนวกหูออกไปแล้ว เวินสือเหนียนก็ส่งข้อความให้เฝ่ยไป๋ลู่ต่อ
[คุณเฝ่ย คุณตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์เหรอ ผู้แซ่เวินแต่ไหนมาไม่เคยฆ่าคนมาก่อน แล้วจะมีพลังงานสีดำอยู่บนร่างกายได้ยังไง?]
ไอ้เป็ดปากแข็ง! จะฆาตกรคนไหน ๆ ก็ไม่เคยยอมรับว่าฆ่าใครมาก่อนเหมือนกันนั่นแหละ!!!
เฝ่ยไป๋ลู่เม้มปาก เธอคร้านจะคุยกับเขาแล้ว จึงย้ายเบอร์เขาเข้าสู่บัญชีดำของเธอทันที
เวินสือเหนียนจะกดส่งข้อความอีก แต่ส่งยังไง
