วมคิดอีกสองคน เป็นผู้ชายทั้งคู่ พวกเขามีมีดอยู่ เนื่องจากมีการโทรแจ้งตำรวจได้ทันเวลาพอดี ทำให้มีจุดตรวจตามที่ต่าง ๆ มากมาย พวกเขาก็เลยไม่กล้าวิ่งไปรอบ ๆ ตอนนี้พวกเขาจึงกำลังกินข้าวอยู่ที่ ‘โรงแรมโหย่วอี่’ ข้างสถานีขนส่งผู้โดยสาร และเวลาสิบโมงจะมีรถบัสเล็กรับส่งคนไปยังกว่างตง…”
เหลือเวลาอีกห้านาทีก็จะสิบโมง เจ้าหน้าโจวยกมือถือขึ้นมากดโทรออกทันที “เสี่ยวหลิน รีบส่งคนไปที่สถานีขนส่งทันที…”
เขาพูดตามสิ่งที่เฝ่ยไป๋ลู่บอกทีละอย่างอย่างชัดเจน นายตำรวจหนุ่มทั้งสองต่างพากันจ้องหญิงสาวตรงหน้า
คนคนนี้ร้ายกาจมาก
เธอพูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้ที่ปรึกษาสั่งการลงไปได้แล้ว
ถ้าเกิดเธอต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของตำรวจด้วยคำพูดไร้สาระ แล้วเกิดจับคนร้ายไม่ได้ขึ้นมา เธอไม่รู้ถึงผลที่จะตามมาเลยใช่ไหม!
“ที่ปรึกษาครับ คุณเสียสติไปแล้วเหรอ…”
หนึ่งในตำรวจฝึกหัดอดไม่ไหว น้ำเสียงจึงฟังติดจะเหยียดหยาม แม้เขาจะพูดตำหนิเจ้าหน้าที่โจว แต่สายตากลับจ้องเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ละ
ทว่าเฝ่ยไป๋ลู่กลับผ่อนคลายสบายใจอย่างยิ่ง
เจ้าหน้าที่โจวมองเขาด้วยหางตาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร
บรรยากาศพลันตกอยู่ในความเงียบประหนึ่งไม่มีคนอยู่ ดีที่เจ้าหน้าที่โจวได้รับสายโทรเข้ามาพอดี
เขากดเปิดสปีกเกอร์โฟน ทันใดนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงที่ตื่นเต้นดังมาจากอีกด้านหนึ่งอย่างชัดเจน
“จับคนร้ายได้แล้ว! เด็กก็ไม่เป็นไร! และพวกเรายังจับผู้สมรู้ร่วมคิดในขบวนการค้ามนุษย์ไ
