บทที่ 670 พี่สะใภ้ใหญ่เป็นบ้าไปแล้วหรือ!
หลิ่วซื่อจ้องหลี่ซื่ออย่างเคือง ๆ “เจ้าทำอะไรของเจ้า? เจ้าคิดจะกรอกน้ำข้าให้ตายงั้นรึ?”
“หา ท่านอิ่มแล้วหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อตีหน้าซื่อ “ข้าเห็นท่านไม่พูดอะไรเลยเข้าใจว่าท่านคงกระหายน้ำมาก ถึงได้ให้น้องสะใภ้ห้าเทน้ำให้ท่านอีกน่ะสิเจ้าคะ…”
หลินซื่อที่อยู่ข้าง ๆ อยากหัวเราะ: นางกล้าสาบานเลยว่าพี่สะใภ้สี่จงใจทำ!
“มีใครดื่มน้ำทีละครึ่งกาบ้าง เจ้าคิดว่าข้าเป็นถังน้ำงั้นเรอะ?” หลิ่วซื่อพูด “พวกเขาให้เจ้ามาเกลี้ยกล่อมคนนะ ไม่ได้ให้เจ้ามากรอกน้ำ”
“แต่ข้าคิดว่าท่านยังกระหายอยู่นี่นา…” หลี่ซื่อไม่มีทางยอมรับว่านางจงใจอยู่แล้ว “ท่านไม่ยอมพูดออกมา แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าท่านไม่กระหายแล้ว?”
เอาเป็นว่าไม่ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร เรื่องนี้ใครออกปากก่อนคนนั้นแพ้
อย่างน้อย บรรยากาศที่คนบางคนอยากรักษาเอาไว้ก็ถูกนางทำลายได้แล้ว
“เจ้า…” หลิ่วซื่อพูดอะไรไม่ออก
หลี่ซื่อยังคงยิ้มพูดต่อไป “ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่ไม่กระหาย อย่างนั้นก็ไม่ดื่มแล้ว น้องสะใภ้ห้าเอามาให้ข้าเถอะ ข้าจะเอาของไปวางไว้บนตู้”
“ข้าทำเองเจ้าค่ะ!” หลินซื่อหันหลังเอาของกลับไปวางไว้ตามเดิมพลางแอบยิ้ม
ถึงนางจะพยายามกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ยังเผยรอยยิ้มออกมาอยู่ดี
สีหน้าของหลิ่วซื่อแข็งทื่อ นางเริ่มรู้สึกว่าเสแสร้งต่อไปไม่ไหว อยากแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาเสียแล้ว
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเห็นด้วย
