ติไม่ค่อยพูดค่อยจา พอพูดถึงพี่ใหญ่ขึ้นมากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เช่นนี้
แบบนี้จะได้อย่างไร พี่สะใภ้ใหญ่ขัดแย้งกับพี่ใหญ่ พวกเขาสามารถเอาไปตัดพ้อต่อว่ากันเป็นการส่วนตัวได้ แต่ไม่อาจยกขึ้นมาพูดต่อหน้าสาธารณะเป็นอันขาด
ถ้าสตรีคนใดกล้าตำหนิสามีตัวเองนอกบ้านว่า ‘ไร้ความรับผิดชอบ’ ‘ไม่เอาไหน’ นอกจากจะทำให้ชื่อเสียงของสามีเสื่อมเสียแล้ว ชื่อเสียงของสตรีผู้นั้นก็เสื่อมเสียด้วยเช่นกัน
หลิ่วซื่อตระหนักได้ว่าตนเองพูดจาผิดไป แต่นางรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ จึงกล่าวว่า “ข้าไม่ได้บอกว่าเขาไม่ทำนาเสียหน่อย ข้าพูดเรื่องที่เขาไม่รับผิดชอบลูกชายต่างหาก เรื่องสำคัญอย่างการเรียนหนังสือของต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า เขาได้สนใจบ้างไหม?”
“แล้วพี่สะใภ้ใหญ่ต้องการให้พี่ใหญ่ทำอย่างไรเจ้าคะ?” เห็นพี่สะใภ้ใหญ่ปัดความผิดให้พ้นตัวไปอย่างนั้น หลี่ซื่อก็ถอนหายใจออกมา
“อย่างน้อยเขาก็ควรไปบอกท่านแม่ว่า อย่างน้อยต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าต้องได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกับจูชี” หลิ่วซื่อกล่าว
คราวนี้หลี่ซื่อกับหลินซื่อยิ่งไม่เข้าใจมากกว่าเดิม
ตอนที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ทะเลาะกันเมื่อครู่ พวกนางที่อยู่ห้องข้าง ๆ ได้ยินไม่ชัดนัก เพียงได้ยินคลับคล้ายคลับคลาว่าทะเลาะกันเรื่องที่หลานชายสองคนไปเรียนหนังสือ
แต่พวกนางไม่เข้าใจเลย แม่สามีแก้ไขได้แล้วไม่ใช่หรือ พวกเขายังมีอะไรให้ทะเลาะกันอีก?
“ไม่เหมือนกันอย่างไรเจ้าคะ?” หลี่ซื่อกล่
