ังจะพูดอะไรได้?
เรื่องที่แต่เดิมเป็นเรื่องง่าย พี่สะใภ้ใหญ่กลับทำให้มันยุ่งยากเสียอย่างนั้น
หลิ่วซื่อพยายามข่มอารมณ์ สีหน้าก็ไม่ดีสักเท่าไหร่ “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคิดอะไรอยู่ พวกเจ้าคงกำลังเยาะเย้ยข้าอยู่สินะ คิดว่าข้าถึงขั้นทะเลาะกับพี่ใหญ่ของพวกเจ้าแล้วยังไม่กล้าไปโวยวายต่อหน้าแม่สามีอีก ข้าก็คือคนโง่ ใช่ไหม? แต่ข้าพูดผิดไปตรงไหน? เขาเป็นพ่อแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักเป็นห่วงลูกชายตัวเอง ยังจะให้ใครมาเป็นห่วง? ข้าช่างเคราะห์ร้ายอะไรปานนี้ถึงได้มาแต่งให้สามีที่หาความรับผิดชอบไม่ได้เลยสักนิด…”
“เอ๊ะ พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านพูดแบบนี้ไม่ถูกนะเจ้าคะ” หลินซื่อหน้าเปลี่ยนสี รีบพูดแทรกขึ้นมา “ผู้ชายสกุลจูมีคนไหนด้อยด้วยหรือเจ้าคะ? ท่านพูดให้พี่ใหญ่แบบนี้ ข้าก็คงได้แต่น้อยใจแทนพี่ใหญ่แล้ว พี่ใหญ่ไร้ความรับผิดชอบที่ไหนกันเจ้าคะ? งานเพาะปลูกในบ้านพี่ใหญ่ก็เป็นคนรับผิดชอบมาตลอดไม่ใช่หรือ? กระทั่งสามีข้ายังมักจะชมเชยพี่ใหญ่ บอกให้ข้าที่เป็นน้องสะใภ้คิดถึงพี่ใหญ่ให้มาก ในเมื่อสามีข้าพูดแบบนี้เแล้วจะต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอนเจ้าค่ะ”
หลี่ซื่อรีบพูดสมทบ “ใช่แล้ว พี่สะใภ้ใหญ่ จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ โดยเฉพาะตอนอยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่หรือต่อหน้าคนนอก ทุกคนล้วนรู้กันว่าที่นาของบ้านเรามีพี่ใหญ่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ท่านมาว่าให้พี่ใหญ่แบบนี้ นี่ไม่เท่ากับตบหน้าพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ?”
พวกนางสองคนคิดไม่ถึงเลยว่าพี่สะใภ้ใหญ่ที่ปก
